Be happy

นัทชอบการอยู่คนเดียวนะ
ชอบทำอะไร ๆ คนเดียว
กินข้าวคนเดียว
ซื้อของคนเดียว เดินคนเดียว
นั่งเล่นกับมารีอาและบี๋ นัวเนียกันกับแมว
ชอบที่จะใช้ชีวิตแบบนี้
สงสัยมันคงเคยเป็นความเคยชินมั้ง

เคยมีคนถามว่า

"อยู่แบบนี้ไม่เหงาเหรอ"

นัทตอบกลับไปว่า..

"ไม่เห็นเหงาเลย ดีจะตาย ไม่วุ่นวายกับใครด้วย"

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนขี้เหงาอะไร
เพราะว่าเพื่อน น้อง พี่ เยอะแยะมากมายหลายระดับ
ออกไป Hang out ข้างนอกก็ออกบ่อย



แต่เมื่อหลายวันก่อน
น้องจากตรังทีนัทเคยไปอาศัยอยู่ด้วย
แวะมาหาที่นี่ เพราะน้องเค้ามาสัมภาษณ์งานแถว ๆ อโศก
รู้สึกดีจังเพราะไม่ได้ติดต่อกันมาระยะนึงแล้ว
นึกน้อยใจด้วยซ้ำที่ว่าน้อง ๆ ไม่ค่อยโทรหา
ดีใจที่น้องๆ ยังคิดถึง
นั่งนับวันคอยวันที่น้องจะมาหาเลยทีเดียว

เรากลับมาเจอกันอีกครั้งนึง
เห็นหน้าแล้วอยากกอดแทนความคิดถึงมากๆ
เรานั่ง  ๆ นอน ๆ คุยกัน
ถามสารทุกข์สุกดิบของน้องคนอื่นที่รู้จัก
รู้สึกดีจัง เหมือนได้ย้อนเวลาไปอยู่ที่โน่นเลยแหละ

วันรุ่งขึ้นน้องกลับไปช่วงเกือบเย็น
ฝนตกหนักด้วย นัทเดินไปส่งที่ฝั่งตรงข้ามของหอ
รอรถเมล์เป็นเพื่อน ปากก็บอกเรื่องรถตู้ที่น้องจะต้องไปขึ้นว่าสายไหน
พอน้องกระโดดขึ้นรถเมล์ไป เดินกลับหอคนเดียว
รู้สึกโหวง ๆ เล็กน้อย



กลับเข้าห้องมายิ่งโหวง
ห้องที่เคยมีคนนอนระเกะระกะ
กลับกลายเป็นห้องที่ว่างเปล่า
ไร้เสียงอึกทึกครึกโครมเหมือนก่อน
ก่อนหน้านั้นสามชั่วโมง ยังนั่งหัวเราะกันอยู่เลย
โชคดีที่เพื่อนมาหา มานอนอยู่เป็นเพื่อนคืนนึง
แต่พอเพื่อนกลับอาการก็เป็นเหมือนเดิม




อาการนัทจะเป็นเหมือนตอนที่กลับจากตรังใหม่ๆ
ไม่อยากกิน อยากจะนอนหลับไม่รู้วันรู้คืน
ไม่อยากรับโทรศัพท์ใคร ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับใครหน้าไหนทั้งนั้น
มองอะไรก็เศร้าไปหมด ทั้ง ๆ ที่ไม่มีอะไรเลย
ร้องไห้บ่อยเกินความจำเป็น
มันเหมือนนัทติดคนเนอะ ติดสถานที่เดิมๆ
ใครหรืออะไรที่ทำให้นัทประทับใจ มีความสุข
นัทก็จะระลึกถึงอยู่อย่างนั้น ซึ่งมันจะแย่ตอนนัทกลับมา
แล้วแย่เป็นเดือน ๆ




มีคนบอกว่าให้ไปไหนมาไหนบ้าง
เคยไม๊? อารมณ์ดิ่ง ๆ แบบนี้ ถึงไปคุยกับเพื่อนสักร้อยคน
มันก็มีความรู้สึกว่าเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
เพลงสนุกแค่ไหนฟังแล้วก็เฉยๆ
ไม่ได้รู้สึกว่าสนุกตามจังหวะดนตรีนั้น

คุยกับน้องคนนึง เพราะเค้าคงเห็นว่านัททวิตแต่ละอัน คงรู้สึกหดหู่
น้องบอกว่า


"มันคือความเหงา"


"ความเหงาฆ่าคนได้นะพี่"


อย่างนั้นเหรอ? ทำไมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
ไม่เคยคิดว่าตัวเองเหงาเลยนะ
น้องเค้าบอกว่า



"มันก็เหมือนคนหูหนวก ที่ได้รับพรสวรรค์อย่างนึง ที่สามารถฟังเพลงเพลงนึงได้
ถึงแม้ว่าเพลงนั้นจะท่วงทำนองไม่เพราะ แต่เราก็จะจำมันอยู่อย่างนั้น"



คงจะจริงมั้ง
ตัวนัทเองคงไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเหงาหรอกมั้ง
พอมีอะไรบางอย่างมากระตุ้นเลยทำให้รู้สึกแบบนี้
น้องเค้าบอกว่าเวลาเค้าเป็นแบบนี้เค้าจะนั่งวาดรูป
รูปออกมาจะสวยมาก

แต่นัทไม่มีพรสวรรค์ทางด้านการวาดรูป
ที่มีพรสวรรค์คงจะเป็นเรื่องการเขียนอย่างเดียวที่พอทำได้
แต่มันเขียนไม่ออก เหมือนไม่ค่อยมีสมาธิ
เลยกะว่าให้โอเคขึ้นกว่านี้จะมานั่งเขียน



เมื่อวานเห็นคอมฯ ตัวเองแล้วหมั่นไส้
ก็เลยนั่งฟอร์แมตเครื่อง + ลงวินโดวส์ + โปรแกรมใหม่หมด
ลงอยุ่ประมาณ 3-4 รอบ รู้สึกดีขึ้นมาก

ปล. เพิ่งรู้ว่าการฟอร์แมตเครื่อง + ลงวินโดวส์ + โปรแกรมใหม่ จะทำให้หายนอยด์ได้

ลป. ตอนนี้ยังไม่ค่อยปกติมากนัก แต่จะพยายามทำให้มันปกติโดยเร็วที่สุด

ลป. (สุดท้าย) เรื่องจริงผ่านจอวันก่อนที่มีออกเรื่องกระสือ

อีกบินทร์ถามว่า เจออีก้อยไม๊ (อีก้อยคือเพื่อนจากโรงเรียนเก่า)

นัทงงว่ามันจะทำถามถึงอีก้อยทำไม?

ต่อมาก็นึกออกทันที พอดีกระสือสองตัวที่เป็นข่าว
มีที่จังหวัดปทุมธานีกับชัยนาท

นัทอยู่ปทุม

ส่วนอีก้อยอยู่ชัยนาท

เลวแล้วไงมึง