Be happy

แม่โทรมาค่ะ...แต่นัทปิดเครื่องเพราะว่าปวดท้องเมนส์
เลยไม่อยากให้ใครโทรกวน
แม่เลยโทรเข้าห้องแทน  พอดีน้องของนัทมานอนด้วย
เพราะว่าพรุ่งนี้มันจะกลับบ้าน
แม่เลยบอกว่าให้ฝากพวกใบเสร็จค่าเทอม กับ ค่าหอ ไว้กับน้องเลย

(ใจจริงวันนี้อยากจะกลับบ้านที่ราชบุรีเหมือนกัน
แต่ว่า วันพฤหัสก็ต้องมาเรียนแล้ว และนัทขี้เกียจแต่งชุดนักศึกษา
ออกจากบ้าน...กันไม่ให้คนถามว่า "ทำไม ยังไม่จบอีกเหรอ")

แม่โทรมาถามเรื่องเกรดตอน ปวส. เพราะว่าที่ไปรษณีย์มีสอบ
รับลูกจ้างประจำอะไรสักอย่างนี่แหละ แต่เค้ารับ 3 กว่า แต่นัทไม่ถึง
ได้แค่ประมาณ 2.8 หรือ 2.9 นี่แหละ นัทก็ไม่แน่ใจ
แม่เค้าถามว่า นัทปวดท้องเมนส์มากหรือเปล่า  นัทบอกว่าไม่หรอก
ปวดหลังมากกว่าแล้วก็เพลียๆ  แม่เค้าจะเป็นห่วงนัททุกครั้งที่รู้ว่าปวดท้องเมนส์
เพราะรู้ว่าถ้าวันไหนนัทมีเมนส์...จะปวดมาก...บางทีปวดหนักไปเรียนไม่ได้

แล้วแม่ก็พูดเรื่องเรียน...แม่ถามว่าสอบครั้งนี้นัททำได้ไม๊ 
นัทถามแม่ว่า วิชาไหนล่ะ  ถ้าวิชาแรก (มันเป็นวิชาในคณะ) น่ะมั่นใจว่าโอเค
แต่บัญชี......แล้วนัทก็เงียบไปเลย ที่เงียบเนี่ย เพราะว่าไม่อยากให้แม่ได้ยิน
ว่ากำลังเครียด และอยากร้องไห้มาตลอดตั้งแต่สอบมิดเทอมเสร็จ

แล้วแม่ก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน  ที่ร้องไห้ ไม่ใช่ว่ากลัวลูกไม่จบ
แต่เค้ากลัวนัทเครียด จนอยากทำร้ายตัวเอง  เพราะเค้าคงฟังนัทบ่น ๆ
คือ อารมณ์ประมาณเจียนบ้า และอยากกลับบ้านซะเดี๋ยวนั้น
แต่นัทบอกเค้าแล้วว่า...ยังไงต้องเอาให้ได้ ตอนนี้นัทเดินมา 95% แล้ว
อีกแค่ 5%  นัทจะคว้ามันไม่ได้เชียวเหรอ

และที่นัทร้องไห้ ไมใช่ว่ากลัวไม่จบหรอก แต่นัทกลัวไม่จบจากที่กำหนดไว้
คือต้นปีหน้า แต่ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรขึ้น คงต้องไปเป็นช่วงซัมเมอร์
ของอีกปีการศึกษาหนึ่ง ซึ่ง...

นัทไม่อยากทำให้แม่กับพ่อผิดหวัง  (อีกแล้ว)

ไม่อยากให้แม่กับพ่อเปลืองตังค์  (ถึงแม้ว่าตอนนี้น้องของนัทมันจะจบแล้วก็เถอะ) 

อยากให้แม่กับพ่อพูดได้เต็มปากว่า "ลูก ๆ จบแล้ว ทั้ง 2 คน"

(จากข้อความอันบน)
"ลูกคนโต จบจาก ม.ศรีปทุม คณะบริหารธุรกิจ การจัดการทรัพยากรมนุษย์..."
"ส่วนลูกคนสุดท้อง จบจาก ม.กรุงเทพ  นิเทศศาสตร์  ภาควิชาวารสารศาสตร์อิเล็กทรอนิกส์"

ไม่ใช่อะไรหรอก...ในมวลหมู่ แวดวงการทำงานของพ่อนัท  มักมีการแข่งขันกันสูง
ไม่เว้นแม้กระทั่งการศึกษาของลูก  ลูกใครดี ลูกใครเด่น ชั้นอยากอวด
ประมาณนั้น....

อยากให้มีรูปถ่ายสตูดิโอ แบบสวยๆ
ที่มีน้องของนัทและก็ตัวนัทเองใส่ชุดครุย
โดยมีพ่อกับแม่ถ่ายรูปอยู่ด้วย
อยากเอารูปนี้ไปตั้งไว้ใต้รูป ร. 5 ที่บ้าน
คนที่เคยดูถูกครอบครัวนัทจะได้ดูไว้ว่า

"ผู้ชายกับผู้หญิงสูงวัย 2 ท่านนี้ เข็นให้สองพี่น้อง เรียนจนจบด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง"

นัทฝันแบบนี้มาตลอดเลย.....

นัทอยากให้พ่อกับแม่ ได้ใช้คำที่นัทพิมพ์มาแบบนั้น อยากให้แม่กับพ่อเค้าได้ใช้สักที
จะได้ไม่น้อยเนื้อต่ำใจว่ายังมีลูกที่โง่ๆ  ที่น่าจะสมควรจบไปตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่จบสักที
ไม่อยากให้เค้าเครียดลงกระเพาะอีก....ไม่อยากให้พวกเค้าความดันขึ้น
ไม่อยากให้เกาต์พ่อกำเริบ  อยากให้สบายใจและกายด้วยกันทุกคน

ไม่อยากทำให้พวกเค้าผิดหวังอีก

แม่บอกว่าเป็นห่วง...เคยคิดกับพ่อเหมือนกันว่า ตัวเค้ากับพ่อ กดดันนัทมากไปหรือเปล่า
ทำให้ลูกเครียดมากไปไม๊ เพราะกลับบ้าน ถ้าพ่อถามเรื่องเรียน หรือว่าถามเรื่องสอบ
นัทก็จะบอกว่า ทำได้  ส่วนเรื่องเรียน สบายๆ ทั้งที่จริง....มันตรงข้ามกับความเป็นจริง
พอสมควร  ถึงแม้ไม่หนักเท่าที่นัทเคยเรียน ที่ ม.กรุงเทพ ก็ตามที
(ตอนเรียน ม.กรุงเทพ เครียดมาก เครียดขนาดไหน คือเครียดจนเลือดกำเดาออก)

แต่นัทกลับมาคิดว่า....ถ้าพวกเค้าไม่กดดัน  ป่านนี้นัทคงยังไม่จบ
หรือถ้านัทเรียนที่ รามฯ (ก่อนนัทมาเรียนที่ศรีปทุม ก็ไปลงที่รามฯ ไว้ ลงโบราณคดีค่ะ)
นัทรู้ตัวเองดีว่า คนอย่างนัท เหมือนวัวน่ะ...ถ้าไม่เข็น  ไม่ตี 
ไม่เสี้ยมสอน ไม่จ้ำจี้จ้ำไช  ก็จะนิ่งอยู่อย่างนั้น....ไม่ขยับหรอก

นัทโตมาได้...ก็เพราะพ่อตีมือให้เขียนหนังสือสวยๆ  และ มีแม่ที่คอยถือไม้เรียว
ให้อ่าน มานี มานะ ชูใจ สีเทา เจ้าแก่ 

แม่บอกว่า จบช้าไม่เป็นไรลูก (เค้าพูดปน ๆ เสียงสะอื้น) บอกอีกว่า เค้าโชคดี
ที่นัทกับน้องไม่เกเรจนทำให้เค้าหนักใจ   ไม่ติดยาทำให้พ่อแม่เสียน้ำตา
หรือทำให้พ่อเสียชื่อเสียงในวงสังคมการทำงานของพ่อเค้า
เอาตัวรอดได้ถึงแม้จะมีแสงสียั่วยวนตามสถานที่ต่างๆ แต่นัทกับน้องก็รักดี
ถึงแม้จะมีเที่ยวบ้าง แต่ถึงยังไงก็ยังยึดเรียนเป็นหลัก

ก่อนวางโทรศัพท์แม่ขอให้นัทสัญญากับเค้าข้อนึงคือ

 "อย่าทำร้ายตัวเอง"  

ถ้ามีอะไรกลุ้มใจ ขอให้บอกพ่อกับแม่ตรงๆ  แล้วนัทก็ขอแม่เหมือนกัน
หลังจากที่วางหูจากนัท ขออย่าให้เค้าเครียดเรื่องที่นัทร้องไห้
พร้อมบอกเหตุผลว่ามันเป็นความหวาดระแวงที่กลัวผลมันจะออกมาไม่ดี
แต่นัทรู้ว่ายังไงแม่ก็เครียดอยู่ดี
ก็คนเป็นแม่นี่เนอะ