Be happy

คือเรื่องของเรื่อง อย่างที่ทุกคนรู้กัน นัทก็ใกล้จจะจบแล้วแหละ

ปัญหา (ถ้าถึงเวลานั้น)  นัทไม่รู้จะฝากเบ่บี๋ไว้กับใครดี ในระยะเวลาที่นัทหางานอยู่

เพราะนัทกะว่าจะกลับไปตั้งหลักที่บ้าน

แต่ก็คือ เทอมสุดท้าย จะเริ่มหางานทำบ้าง

(เพราะเวลาเรียนมันคงน้อย หาอะไรทำเนอะ ดีกว่าอยู่เปล่าๆ ปรี้ๆ )

เผื่อฟลุคว่าจบออกมาจะได้งานทำที่นี่เลย และย้ายหอไปอยู่ที่อื่น

เพราะที่หอนัทที่อยู่ตอนนี้แพงมาก ลำพังถ้าเงินเดือนระยะเริ่มต้น

คงไม่พอกินและใช้จ่าย และพ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องจ่ายมากด้วย

เพราะว่าพ่ออยากดาวน์รถใหม่

(รถพ่อนัทตอนนี้ ข้างนอกสภาพโอเค แต่ข้างในนี่น่าสงสารมาก)

ถ้าไม่ติดว่า ที่บ้านเลี้ยงหมูหวาน แถมคนที่บ้านก็เป็นภูมิแพ้กันหมดทุกคน

คนที่เป็นมากที่สุดก็คือพ่อกับน้องชาย (ตัวนัทเองก็เป็นนะคะ แต่ไม่เท่าน้อง)

ก็จะเอาเบ่บี๋กลับไปอยู่ที่บ้านด้วย

ยิ่งคิดยิ่งใจหาย 

คิดทีไรน้ำตาจะร่วง

ถึงแม้ว่าจะเอาไปฝากกับคนที่เค้ารักไอ้บี๋ไม่แพ้นัทกับไอ้ตาลก็เถอะ

แต่มันอดห่วงไม่ได้  มันจะคิดถึงนัทบ้างไม๊ (วะ), เค้าจะรู้ใจไอ้บี๋บ้างหรือเปล่า (วะ)

บี๋มันจะกินอิ่มไม๊ (วะ) ฯลฯ คิดไปต่าง ๆ นานา สารพัด แต่ละเรื่องที่คิดยิ่งทำให้หดหู่

ความผูกพันระหว่างนัทกับเบ่บี๋ มันเป็นปมที่แน่นมาก แทบจะแกะไม่ออก

เดี๋ยวนี้มันรู้มาก  ถ้ารู้ว่านัทงอนมันจะรีบมาคลอเคลียทันที

ในทางกลับกัน ถ้ามันงอน นัทก็จะเข้าไปขอโทษ เสมือนมันเป็นมนุษย์ยังงั้นแหละ

เพราะอะไรถึงทำให้เป็นแบบนั้นได้

เพราะว่า  ในห้องเล็ก ๆ  ที่นัทอยู่  มันไม่มีใคร นอกจาก นัท และ มันเท่านั้น

เหมือนเป็นเพื่อนยามยาก  ยามเหงา ยามเศร้า และยามที่นัทไม่มีใคร

ก็มีแต่มันเท่านั้นแหละ ที่มาเลียน้ำตาให้

มาคอยร้องเป็นเสียงสูงๆ เหมือนจะถามว่า  .....

"เป็นอะไรหรือเปล่าเธอ"

"ฉันช่วยอะไรได้ไม๊"

"ใครทำอะไรเธอหรือเปล่า"

จะหาว่านัทบ้าก็บ้า นัทยอมรับนะ แต่คนที่เลี้ยงสัตว์และรักสัตว์แบบจริง ๆจัง ๆ

เหมือนจะรู้ภาษาหมาแมวได้เอง (โดยที่มันแค่มองตา หรือไม่ก็กระดิกหางแค่นั้น)

วันที่นัทคิดว่ารู้สึกแย่ที่สุดในชีวิต เบ่บี๋ก็ทำแบบนั้น 

ถึงแม้จะเป็นภาษาแมว แต่นัทก็คิดว่า มันพูดเพราะที่สุดในโลก

ยิ่งคิดยิ่งใจหายจริง ๆ นะ

นอนกอดกับมันทุกวัน  มันก็เอียงหน้าให้หอมทุกวัน

วิ่งไล่จับกันในห้องก็เคย  พามันออกมาเดินชมวิวหลังห้องก็บ่อย

คนที่รู้จักนัท (ในหอ) ก็จะรู้จักและเอ็นดูเบ่บี๋กันทุกคน

จะร้องไห้ซะงั้นตู

นัทรู้ว่า แค่เอาไปฝาก ถ้าได้งานได้การ และไหด้ที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง

นัทก็จะเอากลับมาเลี้ยงเหมือนเดิม  กะว่าจะหาที่อยู่เป็นบ้านเช่า

ให้มันมีที่ได้เดิน ไกล ๆ บ้าง  เคยถามคนอื่นที่เลี้ยงแมวว่า แมวมันจะเบื่อไม๊?

ที่อยู่ห้องตัวเดียว ทั้งวันทั้งคืน  ก็จะได้รับคำตอบว่า แมวมันจะติดที่อยู่มากกว่า

ไปข้างนอกอาจจะแตกตื่น  แต่ใจนึงนัทก็อยากให้เบ่บี๋มันออกมาเดินชมนกชมไม้บ้าง

ได้เจอลมเย็นๆ อากาศดี ๆ บ้าง  เลยเป็นเหตุให้คิดหาบ้านเช่ายามตัวเองเรียนจบ

มันจะรู้ไม๊ว๊า...ว่านัทรักมันมากแค่ไหน 

และนัทก็อยากรู้เหมือนกัน ว่ามันรักนัทบ้างไม๊

มันเจ็บไม๊เวลาที่นัทตีมันแรง ๆ  'ม้าขอโทษ 

อยากให้มันรู้ว่านัทรักมันมากกว่าใครๆ

ถ้ามีตังค์เหลืออยู่เพียง 50 บาท  โดยที่ทั้งอาหารบี๋ก็หมด

และนัทก็ยังไม่ได้กินข้าว  นัทขอเอาเงิน 50 บาทนี้ให้บี๋กินก่อน

มันจะได้ไม่ร้องหิว  

หม่าม้ารักหนูนะครับ  ไอ้ยักษ์ลูกชายตัวน้อย