Be happy

"หมูหวาน" 

 เป็นหมาไทยหลังอาน น้ำตาลแดง รูปหล่อ หูตั้ง หางชี้

ตำหนิของหมูหวานจะมีขนสีขาวอยู่ที่ปลายหางนิดนึง

นิดนึงจริง ๆ  ค่ะ

นัทได้หมูหวานมาตอนนั้นพ่อเพิ่งซื้อบ้านที่อยู่ปัจจุบันไม่กี่เดือน (ปี 2536)

พอดีหัวหน้างานพ่อ เค้าเลี้ยงหมา เค้าก็เลยให้มาตัวนึง

ตอนนั้นจำได้ว่า ได้มันมาใหม่ๆ ต้องเอามันใส่กะละมังไว้  จะได้ไม่วิ่งทั่วบ้าน

เพราะจับยากมาก ซนเป็นที่หนึ่ง

แต่นัทรักมันเลยนะ เรียกได้ว่าว่ารักตั้งแต่แรกเห็น

เพราะตัวมันอ้วนปุ๊ก ๆ แววตาใสซื่อ ปากหอมกลิ่นนม

ซึ่งนัทชอบมาก ต้องหอมมัน กอดมันวันละหลายหน

หมูหวานมันติดนัทมาก รักนัทมากที่สุด แต่ก็กลัวแม่มากที่สุด

เพราะแม่เลี้ยงหมาแบบลูก อะไรไม่ดี ไม่ถูก จะตีและสั่งสอน

ตอนแม่ไม่อยู่บ้านหรือออกไปธุระไหนกับพ่อ นัทจะแอบเอามันเข้าห้อง

มานอนกอดกัน และก่ายกัน หลับไปทั้งคนและหมา

หมูหวานชอบกินไข่เจียวแบบแฉะๆ ใส่น้ำปลา ใส่น้ำตาลเยอะๆ

คลุกข้าว จะกินแบบแหกหม้อแหกไห ชอบคอไก่

(ซึ่งตอนนี้กินไม่ได้แล้ว เพราะกระเพาะหมูหวานบางลงตั้งแต่มีลำไส้อักเสบ)

ชอบโรตี ราดนม โรยน้ำตาล หมูหวานก็จะกินแบบลืมตายเช่นกัน

หมูหวานเป็นหมาเก่งแต่ปาก ชอบคนแต่งเนื้อแต่งตัวดี ๆ

ถ้ามีคนมีประเภทใส่สูทผูกไทค์  รี่เข้ามาเลยค่ะ แต่รี่เข้ามาคลอเคลียด้วยนะ

หมูหวานจะซี้กับพี่คนนึง (ลูกป้าที่รู้จักกัน) มันเห็นพี่คนนี้ไม่ได้

เห็นแล้วถึงกับฉี่แตก

หมูหวานเกลียดอาจารย์ช่างเชื่อม ที่อยู่ท้ายซอย  (ที่เทคนิคฯ) เป็นชีวิตจิตใจ

สันนิษฐานว่า ตอนมันยังวัยรุ่น มันปีนรั้วออกไปเดินข้างนอก

มันคงเกลียดเสียงมอเตอร์ไซด์ของอาจารย์ มันเลยวิ่งไล่ แล้วอาจารย์

ก็คงเอามอเตอร์ไซด์วิ่งไล่บี้กับมัน  มันเลยฝังใจ

ทีแรกสันนิษฐานว่ามันคงจำเสียงมอเตอร์ไซด์

แต่หมูหวานมันฉลาด...มันจำหน้าอาจารย์ค่ะ

เพราะวันนึงแกเปลี่ยนเป็นรถจี๊ป ไอ้หมูหวานก็ยังเห่าไล่แกอยู่ดี

มันทำให้พ่อกับแม่ต้องเสียเงินไปเกือบหมื่น เพื่อแซมรั้ว ทำลวดหนามหลังบ้าน

ต่อมาพ่อทนไม่ไหว เพราะเห็นมันคึกเหลือก้ำเหลือเกิน

เลยจัดการตอนหมูหวานซะ แล้วก็เปลี่ยนจากรั้วธรรมดาเป็นรั้วอัลลอยด์

หมูหวานมันเลยหมดสิ้นอิสรภาพโดยสิ้นเชิง นับตั้งแต่บัดนั้น

ถ้าวันไหนบ้านนัทไม่อยู่ ไปค้างบ้านย่าที่สุพรรณฯ

หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ต้องไม่อยู่บ้าน  หมูหวานจะหงุดหงิด ร้องโหยหวน

เพราะคิดถึงเจ้าของจนข้างบ้านต้องแอบเอาข้าวมาให้มันบ่อยๆ

หมูหวานไม่ชอบอาบน้ำ จนบางทีต้องหลอกล่อให้มันเข้ามาในบ้าน

แล้วให้พ่ออุ้มมันไปไว้ในห้องน้ำ ส่วนเรื่องอาบน้ำ นัทจัดการเอง

หลัง ๆ พ่อกับนัท ต่างอุ้มมันไม่ไหว เพราะหนักเหลือเกิน

เลยเปลี่ยนจากอาบน้ำ เป็นฉีดยาป้องกันเห็บหมัดแทน

ที่หมูหวานรักนัทมาก อาจเป็นเพราะว่า นัทไม่เคยตีมัน ถ้าตีก็ตีแบบเบา ๆ

คงจะแค่คัน ๆ ในความรู้สึกมัน แล้วมันก็จะคลอเคลียกับนัทตลอดเวลา

ถ้าอยู่บ้าน ตื่นมาต้องหอมกันอย่างน้อยสักฟอดสองฟอด

ตอนหลัง ๆ มันเริ่มแก่มาก ขาไม่มีแรง อ่อนเปลี้ยบ่อยๆ

นัทเลยอาสาเป็นคนคลุกข้าว และปูที่นอนให้มันเอง

คิดถึงมันจัง

แต่ต่อไปนี้ก็คงได้แต่คิดถึง

ตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับนัทแล้ว

มันจากนัทไปแล้วค่ะ จากไปตลอดกาล

หมูหวานจากไปตั้งแต่วันที่ 13 ธ.ค ที่ผ่านมา

แม่กับพ่อไม่ยอมบอก เพราะว่าเห็นนัทสอบอยู่

เค้ากลัวจะไม่มีสมาธิในการสอบ

แม่บอกว่า

หมูหวานนอนเจ็บอยู่ 2 วันก่อนมันไป

เดินไม่ได้ ไม่กินข้าวที่แม่ทำให้แล้ว

เอาแต่นอนอย่างเดียว เวลาปวดฉี่ปวดอึ มันก็ลุกไม่ได้

แม่ต้องมาเป็นคนทำความสะอาดให้

ทั้ง ๆ ที่มันไม่ชอบอาบน้ำ แม่รู้แล้วแหละว่ามันจะไป

ก็ได้แต่บอกมันว่า "ครั้งนี้แม่อาบให้เอ็งเลยนะ"

ตอนมันป่วยด้วยโรคชรานี้ แม่โทรตามพี่หมอที่เค้าเคยมาดูหมูหวาน

ตอนมันเป็นลำไส้อักเสบ

แม่คิดว่าการฉีดยาจะรั้งให้มันอยู่ถึงวันที่นัทกลับบ้านได้

แม่เครียดจนร้องไห้ พ่อก็เครียด เพราะไม่รู้จะรักษามันยังไง

เพราะถึงฉีดยาแล้ว หมูหวานก็ไม่ดีขึ้นเลย

หลัง ๆ พอรู้แน่ว่ามันจะไป แม่ก็ได้แต่บอกว่า

ไม่ต้องเป็นห่วงใครหรอก...ไปดี ๆ ชาติหน้าขอให้เกิดมาเป็นคน

เป็นคนในครอบครัวเราอีก เค้ารักแกกันทั้งนั้นแหละ

ไม่ต้องเป็นห่วงจอยนะ

แล้วมันก็เงียบเสียงไปเฉยๆ เหมือนมันหมดห่วงแล้ว

นัทกลับมาวันนี้ (21 ธ.ค) พอนัทรู้ นัทน้ำตาร่วงเลย

ปล่อยโฮมาอย่างสุดกลั้น

รู้สึกใจหายมาก เพราะแม้แต่ศพมันนัทก็ไม่ได้เห็น

แม่นัทไม่ได้ฝังหมูหวานนะคะ แต่เค้าใช้วิธีใส่ถุงดำ

มัดปากอย่างดี ไม่ให้มีอุจาดตา

เพราะเค้าขุดไม่ไหว หมูหวานตัวมันใหญ่

หลุมที่ใส่ก็ไม่ลึกพอที่จะฝังมันได้หมดทั้งตัว

นัทรู้ว่ามันเป็นวัฏจักรชีวิต มีเกิด ก็ต้องมีตาย

แต่นัททำใจไม่ได้ เพราะมันอยู่กับนัทมานาน ถึง 15 ปี

(นัทได้มาตั้งแต่ตอนนัทยังเรียนมัธยมอยู่เลยนะ)

ถ้านับแล้วมันก็คนแก่ดี ๆ คนนึงนี่เอง

ขอโทษนะหมูหวาน ที่พี่กลับมาดูใจแกไม่ได้

ถ้าพี่รู้ พี่ก็คงตีรถจาก กทม. กลับมา ราชบุรีทันที

แกไม่ต้องไปโทษแม่เค้านะ

ขอบคุณที่ดูแลพวกเราเสมอมา ต่อไปนี้ไม่มีแก

บ้านนี้มันคงเหงาน่าดู เพราะตอนนั่งพิมพ์อยู่นี่

พี่ก็รู้สึกว่าตาพี่ต้องหันไปมองหน้ามุ้งลวด

ที่ประจำที่แกเคยนอนอยู่ทุกวันโดยอัตโนมัติ

มองชามข้าว ชามน้ำ แค่เห็นคราบ ๆ อาหารที่ติดจาน

พี่ก็ร้องไห้แล้ว

ได้ยินเสียงแกรกกรากจากข้างนอกก็ยังคิดอยู่ว่า

แกยังอยู่  แต่ต้องมานั่งตอกความรู้สึกตัวเองใหม่ว่า

แกไปดีแล้ว ทั้ง ๆ ที่พี่ไม่อยากให้แกไป

ถ้าเลือกได้ พี่ก็เลือกอยากให้แกอยู่กับพี่ไปนานๆ

ยังอยากกอด อยากหอม 

อยากจุ๊บที่กระหม่อมของแกเหมือนเดิม 

แม่เคยบอกว่า แกเหม็น แต่พี่ว่าตัวแกหอมนะ หมูหวานของพี่

คิดถึงแกนะ 'หวาน 

คิดถึงมาก แต่ความคิดถึงมันก็เรียกย้อนให้เวลากลับคืนมาไม่ได้

พี่รักแกที่สุดเลยนะ 'หวาน ชาติหน้าฉันใด มาอยู่กับครอบครัวพี่นะ

ขอให้เกิดมาเป็นน้องคนเล็กหรือว่าเป็นพี่คนโต หรือเป็นใครก็ได้

แต่ขอให้อยู่ในครอบครัวของพี่ก็พอ

ถ้าพี่ตีแกตอนไหน แกเจ็บ พี่ก็ขอโทษ

ยกโทษให้พี่ด้วยนะ 'หวาน 

พี่รักแกเสมอนะ หมูหวาน

แกจะอยู่ในความทรงจำของพี่ตลอดชีวิต

พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ลืมแก แม้แต่วันเดียว

รักแกมากที่สุด & คิดถึงแกด้วย

พี่จอยนะ