Be happy

วันนี้ว่าจะมาอัพเรื่องอีตา ฉ. (หนุ่ม 7) พอดี

เห็นเบ็นซ์ถาม ก็เลยจัดให้ซะหน่อย 

(จะไม่อัพเรื่องเศร้าแล้ว อัพทีไร ตูเครียดลงกระเพาะทุกที)

ความคืบหน้า ก็ถือว่า คืบไปได้ในระดับนึง (และเริ่มคงที่อีกแล้ว )

คือ ทุกทีนัทจะมานั่งเล่นเน็ตที่ร้านคอมร้านเดิมนี่แหละ เดี๋ยวนี้เห็นอิตานี่บ่อยมาก

แอบเห็นว่าเล่นเกมส์ (นี่มันจะเป็นทาสเกมส์ไม๊เนี่ย - ตูล่ะหวั่นใจพิกล)

ส่วนมากไม่มีอะไรค่ะ ยิ้มให้กันบ้าง หรือไม่ก็คุยกันผ่านโทรจิตกันบ้าง

ส่วนใหญ๋ไม่ได้นั่งข้างกันหรอก แต่จะนั่งตรงข้ามกันมากกว่า

แอบส่งสายตาให้กันเล็ก ๆ น้อย ๆ ระทึกดี 

หลายวันก่อน ก็เจออีกแล้วค่ะ ในร้านนี่แหละ

แต่ว่าเค้ามาค่อนข้างช้า นัทนั่งเล่นเอ็ม คุยกับใบไม้ แล้วก็ตากัมส์

เค้าก็ส่งสายตา ทำปากขมุบขมิบ บอกว่า "ไปแล้วนะ ไม่มีเครื่อง"

นัทก็ขมุบขมิบปากบอกไปว่า "เฮ้ย เดี๋ยวก็มี นั่งรอก่อน"

แล้วระทึกมาก เพราะมันเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วมาเมียง ๆ มอง ๆ ที่หน้าจอ

(ดีนะดิสเพลย์นัทมันเป็นรูปนัทหอมไอ้บี๋) แล้วตอนนี้มันก็คงรู้แล้ว

ว่านัทชื่ออะไร (เพราะชื่อตั้งว่า "ไอ้นัท")

แล้วทำไมเวลาใส่ Headphone ต้องทำปากขมุบขมิบวะ

ไม่ได้เป็นใบ้สักหน่อย

เคยบอกกับใบไม้ว่า เออ เดี๋ยวถ้ามันออก ตูจะออกตามมัน

ถึงเวลาจริง ๆ ตูก็ออกนะ   (แรดได้ใจจริง ๆ เลยตู)

เค้าถามว่า "ออกแล้วเหรอ"  ก็บอกว่า "ออกแล้วจ๊ะ ง่วง"

เดินออกไปพร้อมกัน  แล้วตูจะแพ้ผู้ชายที่เดินเยื้องข้างหลัง

เหลื่อม ๆ ตัวตูหน่อย อยากจะตะโกนบอกให้ก้องร้าน

 โอ่ยยยยยยยย   มามะ มาเป็นของตูซะดี ๆ

 เดินกลับด้วยกัน คุยกันไประหว่างทาง

เค้าก็ถามว่า หออยู่ไหน นัทก็ดันลืมชื่อซอยหอตัวเองซะอย่างนั้น

ได้แต่ชี้มือชี้ไม้ไป แต่ก็ได้รู้ว่า เค้าอยู่ถัดจากซอยนัทไปซอยเดียว

แต่ถึงก่อนซอยหอนัท แถมตูรู้เบอร์ห้องแล้วด้วย

เพราะเค้าดันให้ดูการ์ดห้อง แปะไว้ว่า "406"

 ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตายแน่ อีตา ฉ.

พอมาอีกวัน คราวนี้นัทจงใจจะออกจากร้านหลังเค้า 2 นาที

(อ่านถึงตรงนี้ทุกคนคงฟันธงกันไปแล้วว่า "อีนี่มันแรดแน่นอน" ขอน้อมรับค่ะ)

เห็นแว๊บ ๆ ว่าเค้าไปซื้อของใน 7-11 ตูก็เลยแกล้งทำเป็นเดินช้า ๆ เอื่อย

ทอดน่องกันไป  ได้ยินอีกทีตอนเค้าทัก แล้วยื่นขนมให้กิน

ไม่สิ มันไม่ใช่ขนม มันเป็นโยเกิร์ตยี่ห้อใหม่ ชื่อ ดาน่อน แอคทีเวีย

รสที่เค้าให้คือ บลูเบอร์รี่ ทีแรกนัทเก้ ๆ กัง ๆ จะไม่รับ

แต่เค้าคะยั้นคะยอให้ก็เลยรับมา ต่อจากนั้นความเกรงใจมันก็ลุก

จากจิตใต้สำนึก ก็เลยจะยื่นตังค์ให้เค้า แต่ดันวิ่งหนีตูซะนี่

วิ่งหนีเข้าซอยหอตัวเองด้วย ก็เลยตะโกนบอกไปว่า

พรุ่งนี้จะเลี้ยงขนมล่ะกัน

ถึงเวลานัทก็ซื้อยามาซากิให้ 2 ชิ้น เอาไปให้ที่ 7-11

ไม่ได้จงใจจะประกาศศักดา แต่กลัวว่าถึงเวลาแล้วจะนอนเพลิน

เพราะตอนนี้ไข้หวัดกำลังรุมเร้าอย่างหนักพอสมควร

พนักงานมองเป็นตัวประหลาดเลยแสร๋ดดดด

เค้าก็ "เฮ้ย เอามาให้จริง ๆ อ่ะ เดี๋ยวกินด้วยกันก็ได้"

ต่อจากนั้น เหมือนจะเป็น เดจาวู  ได้ยินแต่อีประโยคเนี่ย

เดี๋ยวกินด้วยกันก็ได้

เดี๋ยวกินด้วยกันก็ได้

เดี๋ยวกินด้วยกันก็ได้

เดี๋ยวกินด้วยกันก็ได้

เดี๋ยวกินด้วยกันก็ได้

  เห็นอย่างที่นัทได้ยินไม๊คะ 

ก็เท่าที่คืบหน้าเป็นอย่างนี้แหละ

เมื่อวานก็เจอ เค้าทำท่าจะให้กินดาน่อนอีกหน รสเดิมเลยค่ะ

ความจริงก็อยากรับมาหรอกนะ

แต่ว่า...

หนที่แล้วที่มันให้กิน 

ตูวิ่งมินิฮาล์ฟมาราธอน ระหว่างห้องน้ำและเตียง

สร้างความเพลิดเพลินตา เจริญใจแก่ไอ้บี๋ที่นอนมองอยู่มากๆ

ก็ดาน่อน เค้าผลิตมาสำหรับคนท้องผูกนี่นะ

ทุกวันนี้สุขภาพท้องไส้ตัวเอง ถือว่า ก้าวหน้านำเพื่อน ๆ ไป 3 ช่วงตัว

คนอื่นเค้าขี้กันวันละรอบ ตูล่อไป 2-3 รอบ/วัน

ท้องผูกนานสุด 2 วันค่ะ ไม่เกินจากนี้

ปล. ตูจะเอาเรื่องขี้มาแปะบล็อกเล่าทำไมวะเนี่ย ไม่เข้าใจตัวเองวุ้ย

ปล. 1  เอาเรื่องขี้และเรื่องจัญไรของตัวเองมาลงบล็อก

ตอนนี้ตูมีแฟนคลับไปแล้ว เพื่อนไอ้เบ็นซ์นี่แหละ เห็นว่าชื่อ ออฟฟี่

ปล. 2  ไปดูในบล็อก ออฟฟี่มา เห็นชื่อที่ลิ้งก์มาบล็อกนัทว่า

"ไม่รู้ผมติดใจอะไรเธอนัก"

ปล. 3  ตูจะภูมิใจดีไม๊รึ