Be happy

นัทว่าระยะหลัง ๆ นัทไม่ได้คุยกับตาฉลาด

เหมือนเฉกเช่นความแรดเข้าสิงเมื่อหลายเดือนก่อนโน้นแล้วนะ

แต่พี่แกช่วงนี้พยายามเข้าหาตูเหลือเกิน 

ด้วยความที่ว่าซอยที่หอนัทเนี่ย  มันมีการจี้และปล้นกันอีกแล้ว

และอีกอย่างนัทขี้เกียจเดินไป 7-11 แล้วด้วย

โอกาสที่จะเจอกันก็น้อยมาก เพราะว่าพี่แกก็มาเข้ากะบ่ายอีกแล้ว

มันก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน 

วันก่อนมีโอกาสเจอกัน เค้าก็ถามประมาณว่า

ไปไหนมา ไม่ค่อยเห็นเลย  

นัทบอกว่า ก็ยังอยู่นะ ก็ไปเรียนอยู่ แต่ไม่ค่อยได้เข้า 7-11

เค้าถามว่า ยังเข้ามาตอนดึก ๆ อีกหรือเปล่า

(ถามยังกะจะดักฉุดตูยังไงยังงั้น)

นัทบอกว่า เปล่า  ไม่อยากเดินคนเดียวดึก ๆ เพราะซอยหอมันเปลี่ยว

(ถึงเปลี่ยว นัทว่ามันก็ไม่กล้าทำอะไรนัทหรอก  )

และเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าที่นัทจะมาอัพบล็อก

นัทเดินเข้า 7-11 เจอพี่เค้านั่นแหละ  เค้าถามว่าที่ห้องมีตู้เย็นหรือเปล่า

นัทก็บอกว่า ไม่มี ถามทำไม  เค้าไม่พูดว่าอะไร  แต่เค้า...

ชู ดาน่อนแอคทีเวียมา 4 ถ้วย

อือมม 4 ถ้วย

 ถ้วยเดียวตูก็แย่แล้วววววววววว ให้มาตั้ง 4

สงสัยต้องกินวันที่ไม่มีเรียนสินะ    

เพราะวัน ๆ คงไม่ต้องทำเหี้ยอะไร นอกจากวิ่งขี้อย่างเดียว

สรุป วันนั้นเค้าให้มา 2 ค่ะ แต่ทีแรกเค้าจะให้ 3

(ให้ 3 ก็ยังแย่อยู่ดี  )

ก็เลยขอเค้าว่า เออ คนละ 2 ก็ได้  และเค้าก็จ่ายตังค์

ค่าขนมที่นัทซื้อวันนั้นด้วยอีกประมาณ 30 กว่าบาท

ก่อนหน้านั้น เค้าเรียกตูว่า "ไอ้อ้วน"

ชื่อตูก็มี ดันไม่เรียก ไอ้แสร๋ด

แล้วเป็นหำอะไรก็ไม่รู้ ให้ตูแดกแต่ดาน่อน แอคทีเวีย

ตูอยากจะตะโกนบอกพี่เหลือเกินว่า ตูน่ะ ระบบขับถ่ายอยู่ในขั้นยอดเยี่ยวอยู่แล้ว

มาตรฐานยิ่งกว่า มอก. ซะอีก  ถ้าเป็น ISO ก็คงได้มาครองติด  ๆ กันหลายปีดีดัก

ไม่ต้องให้แค่นี้ก็ลำบากแล้ว

ปล. วันนั้นที่กินไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ตีสามตูก็วิ่งโกยอ้าวแล้ว  

ปล. (อีกที)  ไปเห็นอิตาลเขียนไดฯ ประมาณงุ้งงิ้ง ๆ ตามประสาคนอย่างมัน

เวลาไปอ่านในไดฯ มัน รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวมัน   แต่ต้องยอมรับว่า

มันเขียนแนววิ้ง ๆ นี่เก่ง  คือ นัทเขียนไม่ได้อ่ะ   ทำยังไงก็เขียนไม่ได้

อารมณ์งุ้งงิ้งของนัท ถ้าเขียนทีต้องมีตลกมาแซมบ้าง

อารมณ์คงคล้าย ๆ ให้อ้น ศรีพรรณ

หรือไม่ก็ ชมพู่ ก่อนบ่ายฯ ไปเล่น ละครเรื่องสวรรค์เบี่ยง 

ทั้ง ๆ ที่บางทีก็ไม่ได้อยากให้เขียนตลกแบบนี้หรอก

แต่เขียนซึ้ง ๆ แบบนั้น ทำยังไงก็ไม่ได้ว่ะ