Be happy

ง่ามอะไรทายซิเออ 

ลองอ่านเดี๋ยวก็รู้

พอดีเมื่อวันที่ 16 ที่ผ่านมา ไปหาหลานที่เพิ่งคลอดได้เกือบ ๆ อาทิตย์

ละแวกอ่อนนุชโน้น (ประมาณอ่อนนุช 70)

เดินทางออกจากหอท่ามกลางแสงแดดยามเที่ยงที่ร้อนโคตรๆ

นั่งรถตู้จากรังสิตไปลงที่สาวรีย์ชัยฯ เพื่อไปต่อ BTS อีกทีนึง

ระหว่างที่เดินจะไปขึ้นสะพานเชื่อมต่อไป BTS นั้น

มันมีอาการจี๊ดแถว ๆ ง่ามตูดค่ะ

ใช่ ง่ามตูด นี่แหละ

จี๊ดเหมือนโดนมดกัดบริเวณเนื้ออ่อน ๆ แถว ๆ นั้น

เป็นความทรมานอย่างยิ่งยวดเวลาเดิน

ท่ามกลางคนเป็นหมื่นที่อยู่แถว  ๆนั้น (ไม่รู้ถึงหรือเปล่าแค่ลองอนุมานดู)

ที่เหี้ยกว่านั้นคือ 

หามุมลับเกาไม่ได้ 

นึกโกรธคนที่ได้สัมปทานเรื่องการสร้าง BTS ขึ้นมาทันที

ทำไมพวกมึงไม่สร้างห้องน้ำด้วยวะ 

แล้วกูจะหาที่เกายังไงเนี่ย

ระหว่างเดินขึ้นบันไดมันก็จี๊ดขึ้นมาอีก

เหมือนกลิ่นตูดและการกลัวในที่แคบของไอ้มดตัวนั้น

เป็นสิ่งที่ทรมานสำหรับมัน เลยกัดเข้าอีกจึ๊กนึง

โอยยยยยยยยยยยยยยยย 

อารมณ์ตอนนั้นอยากให้มีใครเอามือซ้ายกับมือขวามาประสานกัน

แล้วเอานิ้วชี้ของมือแต่ละข้างโผล่มาพอน่ารัก

แล้วปาดไปที่ร่องตูดแรง ๆ สักสามสี่ทีจังเลยยยยย

คงจะพอบรรเทา และฆ่าไอ้มดเชี้ยตัวนั้นให้ตายคาตูดไปเลย

ไม่รู้ว่ามันตายหรือยัง มันหยุดไปแว๊บนึง

แต่พอมาถึงสถานีอ่อนนุช  มันเอาอีกแล้ว

ไอ้ที่มันหยุดไป มันคงสลบสินะ 

หลายคนอ่านแล้วคงบอกว่า เฮ้ยทำไมมึงไม่เข้าห้องน้ำเนี่ย 

แต่นัทก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนัทถึงไม่เข้า

ความจริงลึก ๆ นัทก็อยากรู้นะว่านัทจะทนได้แค่ไหน

และไอ้มดนั่นมันจะกลัวช่องแคบหรือเปล่า

ก็เลยทนยันถึงบ้านน้อง แล้วมันก็ไม่คันและจี๊ดอีกเลย

จนกระทั่งถึงเวลาอาบน้ำ ตอนถอดเสื้อผ้าออก ก็เลยดูที่ กกน. สักหน่อย

ฉับพลัน ก็เห็นมดตัวนึง

นอนตายติดที่ กกน. อย่างหมดสภาพและเรี่ยวแรง

สมน้ำหน้า แม่งเอ๊ย!!

มาทำให้กูทรมานอยู่ตั้งนาน โดนซะบ้าง