Be happy

บอกได้เลยว่ามันบังคับให้ตูเขียนถึงมันมาประมาณอาทิตย์กว่าๆ

วันนี้มีโอกาส แบบไม่อำนวยด้วยนะ  เพราะตอนนี้เป็นหวัดอยู่

คิดว่าเขียนส่ง ๆ ไป  เดี๋ยวมันก็ไปเอง

(คนนะ ไม่ใช่ขี้ ราดน้ำจะได้ลง) 

ผ่างงงงงง~

รู้จักกับอินังผู้หญิงคนนี้ มาเฉียด ๆ 5-6 ปีได้

ไม่ได้อยากรู้จักมันหรอก  แต่ก็เหมือนคนที่ไม่ถูกขี้หน้า

มันจะต้องมาประสบพบเจอกันบ่อยครั้ง

และมันก็เป็นคนนึงที่ทำให้นัทต้องเป็นแบบนั้นด้วยนะ

ไอ้ตอนรู้จักกันใหม่ ๆ อย่าให้เล่า เล่าแล้วจะอ้วก

"ตาลคะ" 

มันก็ไม่แพ้กัน

"นัทคะ"

ก็นะ...ตามประสาคนเพิ่งรู้จัก

จะให้กู-มึงก็ออกจะป่าเถื่อนกันไปสักหน่อย

ในความแปลกของมัน คือ มันชอบโชว์พาว

(ซึ่งสันดานตัวเอง ไม่ชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้วไอ้พวกโชว์พาวเนี่ย)

แต่ทุกคนยอมให้เพราะมัน  "สวย"

คือ ก็จริง ตูไม่เถียงนะ  แต่บางทีในมุมมืดลึก ๆ

ตูอยากจะง้างตีนเตะมันเมื่อสบโอกาสเสมอ

และ มัน ผู้ชายเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 

บางทีเยอะมาก จนตูปวดหัวแทนเลยทีเดียว

ก็มันสวยนี่นะ 

ตอนมันเรียนอยู่ทับแก้ว  มันได้ทุนเรียนมารอบนึง

หลังจากนั้นเค้าก็ไม่เอามันแล้ว 

อ๊ะ ไม่ใช่  มันตัดสินใจหาเงินเรียนเอง

ด้วยการเล่นกล แถว ๆ พัทยา

(ภาพนี้อยากให้ชื่อว่า "วิ่งไล่ตามความฝัน"  - ไล่ไปเถอะมึง )

มันมีความใฝ่ฝันว่า มันอยากจะเป็นแอร์โฮสเตส

แต่ดูจากคะแนนโทอิคของมันแล้ว ต้องยกนิ้วโป้งตีน

เอ๊ย  นิ้วโป้งมือให้มันสองอัน เพราะมันทำได้ถึง 715 คะแนน

(เต็ม  990) 

กรรมหนัก ตกไปอยู่ที่สายการบิน เอเชียน่าแอร์ไลน์

ที่ต้องรับคนอย่างมันไปอยู่ร่วมสายการบิน

ทีแรกมันไปก็กระดี๊กระด๊าดี

ตูนึกหวั่นอยู่ลึก ๆ ว่ามันจะทำได้หรือไม่ 

เพราะดูบุคลิกอย่างมัน มันน่าจะนั่งเครื่องบินคอยชี้นิ้วสั่ง

ให้พวกแอร์ฯกับสจ๊วตเอาโน่นเอานี่มาให้มันมากกว่า

ตูไม่เคยนึกว่ามันจะทนได้

แต่อีนี่มันถึกยิ่งกว่าควายอีก

ก่อนหน้านั้น มันทำตัวงุงิน่ารำคาญ จนทำให้นัท

ห่าง ๆ กับมันไประยะหนึ่ง  แต่พอตอนหลัง

เพื่อนบางคนมันทำนิสัยที่ระยำกว่า

ก็เลยหันมามองกลับมาที่มันใหม่

ในรูปแบบที่เปิดใจมากกว่าเดิม

ได้คำตอบที่ปลิวมาพร้อมกับสายลมว่า

"..มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

เราเองต่างหากที่เปลี่ยน ไม่ใช่มันเปลี่ยนสักหน่อย..."

หลังจากนั้นมา พยายามเปิดใจกับมันมากขึ้น

เรื่องบางเรื่อง นัทก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

อย่างเรื่องแฟน หรือเรื่องครอบครัว

(แต่บางทีมันก็แอบมาระบายบ้าง เป็นบางโอกาส)

ชีวิตมันตอนนี้ ดีกว่าแต่ก่อนมากนะ

ตอนนี้มันหิ้วของมาขาย ส่วนมากเป็นเครื่องประทินผิวของเกาหลี

(ซึ่งมันเกลียดชาตินี้เป็นชีวิตจิตใจ - แต่ก็เสือกทำงานที่โน่น)

ร้านมัน <<< จิ้มโลดฮร้า~

(เอามา 10 บาทอิตาล)

และอีกไม่นานมันก็จะมีหนังสือออกมาให้ได้อ่าน

ติดตามกันเอาเอง

(เอามาอีก 50 อิตาล)

อีกไม่นาน ก็จะวันเกิดมันแล้ว 

ถือซะว่า เอาเอนทรี่นี่เป็นของขวัญวันเกิดให้มันล่ะกัน

ความจริงก็รักมันแหละ แต่นัทเขียนซึ้ง  ๆ ไม่เป็น

(รอให้มันเป็นผู้ชายก่อนจะเขียนแบบซึ้งให้น้ำตาเล็ดไปเลย)

แต่อยากจะบอกว่า "ฮักเด้อ"

ขอโทษบางทีอาจจะเอาอารมณ์งุงิของตูไปตัดสินคนอย่างมึงบ้าง

แต่ตูก็หวังดี อยากให้มึงได้ดี อยากให้เจอคนที่เค้าดีกับมึงจริง ๆ น่ะ

และอย่าลืม

"ตูขอเป็นผู้จัดการส่วนตัวนะ "