Be happy

วันก่อนเดินกลับออกจากร้านอินเตอร์เน็ตแถวหอ

เดินผ่านร้านโจ๊กอาม่า เลยแวะซื้อลวกจิ้มปลาไปชุดนึง

สนิทกับเจ้าของร้านพอสมควร พี่เจ้าของร้านถามว่า

"นัท นัทเคยเจอคนหน้าด้านไม๊ เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง"

พี่แกเล่าว่า...

เช้าตรู่วันนึง พี่แกเดินไปกดเงินที่ตู้เอทีเอ็ม แถว ๆ ป้ายรถเมล์

ใกล้ ๆ กับสะพานลอยแถวนั้นแหละ

เช้าตรู่ ป้ายรถเมล์  ก็จะมีพวกหนุ่ม-สาวโรงงาน  เด็กนักเรียนนักศึกษา

ยืนรอรถเพื่อที่จะไปทำงานและไปเรียนใช่ไม๊

แต่มีไอ้บ้า หน้าด้านที่ไหนไม่รู้ มันสูบบุหรี่อยู่แถวนั้น

แบบควันโขมงเลยนะ  คิดดูว่าน่ารังเกียจไม๊?

สายตาคนที่อยู่แถวนั้น สื่อออกมาได้

เพราะเค้ามองไอ้บ้านั่นแบบตัวน่ารังเกียจอะไรสักตัว

พร้อมกับเอามือปิดจมูกบ้าง ปิดปากกันบ้างแล้วแต่ศรัทธา

ชั่วอึดใจต่อมา  มันเพิ่งรู้สึกตัวค่ะ

และมันก็หันไปถามผู้หญิงที่เป็นสาวโรงงาน ที่เอามือปิดจมูกมองมัน

มันถามว่า

"เราเคยรู้จักกันหรือเปล่าครับ"

ผู้หญิงคนนั้นออกอาการงงงวย แต่ก็ตอบออกไปว่า

"เปล่านี่คะ"

ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันตอบว่าไงรู้ไม๊

มันตอบว่า...

"แล้วมึงมาดมของกูทำไม"

แล้วมันก็เดินหายไปกับฝูงชน ขึ้นสะพานลอยหายไปเหมือนกลิ่นตด

ทิ้งให้ผู้หญิงคนนั้น น้ำตาไหลพราก

ไม่ใชเพราะความเสียใจที่มันด่า

แต่เพราะความฮา  ความฮาในความหน้าด้านของมันนั่นแหละ

หน้าด้านเหี้ยม ๆ เลยนะ

แม่งคนอย่างนี้ก็มีด้วย 

ปล. อย่าว่าแต่พี่ผู้หญิงคนนั้นเค้าน้ำตาไหลเลย 

พี่ที่ร้านโจ๊กอาม่ายืนกดเงินแบบมือสั่นเลยนะ

สั่นเพราะขำในความหน้าด้านของมันนี่แหละ