Be happy

วันนี้นึกยังไงไม่รู้ อยากเขียนอะไรที่เป็นแนวตัวเอง

(แรงบันดาลใจ มาจากอีกบินทร์เจ้าเดิม)

 

 

 

แรงบันดาลใจดี ๆ ทั้งนั้น

 

 

 

วันนี้คุยกับมันเรื่องการขี้แล้วไม่ราดส้วม

เอามาจากประโยคสนทนาจากเว็บบอร์ดบอร์ดนึง

อีกบินทร์มันแซวประมาณว่า

คงเป็นเนื้อคู่นัทตั้งแต่ชาติปางก่อน

 

 

นัทก็เถียงมันนะ ว่า เฮ้ย ตูไม่เคยมีนิสัยอุบาทว์

จัญไรขนาดนั้นถึงจะเป็นคนท้องไส้ไม่เหมือนชาวบ้าน

ขี้บ่อยเกินเหตุผลเสมอ

 แต่ยามขี้ตูก็รับผิดชอบต่อมวลชนนะเฟ้ย

 

 

 

อยู่ดี ๆ มันก็เล่าว่า มันเคยเข้าส้วมเต็ม

จะราดยังไงก็ราดไม่ลง

 

 

 

 

 

ขี้วนมายิ้มให้เสมอ

 

 

 

 

 

 

 

ขี้วนมายิ้ม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีหอยขม

มึงเปรียบไปได้ยังไง๊~  

 

 

 

 

บอกอีกว่า...

 

มันเหมือนวนไปวนมา

ยิ้มยักคิ้วหลิ่วตาให้สักทีสองที

ประมาณว่า ถ้ามึงยังราดกูไม่ลง

 

 

 

 

กูก็จะวนยิ้มให้มึงแบบนี้แหละ

 

 

 

 

 

 

 

อ๊ะ ต้องราดต้องราดแบบมีจังหวะจะโคนด้วยนะ

กระหน่ำราดก็ไม่ได้ มันก็จะหน้าด้านยิ้มให้ต่อ

ราดเบาไปก็คล้าย ๆ บุญไม่ส่งเสริมให้ไปสู่ที่ชอบ

 

 

ถ้านัทอยู่ในสถานการณ์นั้น

นัทจะถามไอ้สิ่งที่มันยิ้มให้นัทว่า

 

 

 

ถามกูหรือยังว่ากูอยากได้ยิ้มของมึงไม๊?

 

 

 

แถมให้อีกเรื่อง

เป็นเรื่องของส้วมบ้านเพื่อนของเพื่อนคนนึง

 

 

 

มันถึงคราวเต็มเหมือนกัน  ทำยังไงก็กดไม่ได้

กดแล้วน้ำทำท่าจะท่วมท้นเต็มตลิ่งให้ได้

ก็เลยทำการปิดฝา รอให้น้ำมันยุบตัวไปเอง

พอน้ำยุบตัวได้พอประมาณ

 ก็จัดการใส่โซดาไฟ

 

 

 

 

จำได้ลาง ๆ ว่า เค้าให้ใส่โซดาไฟลงไป

แล้วเทน้ำไปนิดนึง

 

 

 

 

 

แต่เพื่อนคนนี้ไม่ราด

(คงคิดว่ามีน้ำจากผลบุญเก่า เป็นสิ่งที่เกื้อหนุนนำ)

 

 

 

แล้วยังไง 

 

 

อีกไม่กี่ชั่วโมง มันดูผล

 

 

 

โฮ๊ะ

 

 

 

ไอ้ที่เคยบอกว่าเป็น "โซดาไฟ"

มันแปรสภาพกลายเป็นของแข็งระดับ เป๊ก

(ประมาณว่าแข็งมาก)

เกาะกรังปน ๆ กับสิ่งที่เคยเรียกว่า "อาหาร"

 

 

 

 

กลิ่นนี่ระดับ แม็กซ์ เลยทีเดียว 

 

 

 

ผลสุดท้ายทำยังไงก็ไม่ได้

นอกจากตามช่างอย่างเดียว

 

 

 

กู....