Be happy

นัทกับน้องอายุห่างกัน 4 ปี

ตอนเด็ก ๆ เราตีกันบ่อย ทุกทีที่ตีกัน

จะจบด้วยไม้เรียวศักดิ์สิทธิ์ของแม่ หวดทั้งคู่

น้องนัทไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ตอนเด็กๆ

เพราะเป็นภูมิแพ้ค่อนข้างแรง

นัทอยู่ ป.3 น้องเพิ่งเข้าอนุบาล

แม่สั่งให้มารับน้องตอนเย็นทุกวัน เพื่อรอรถประจำ

เข้าเรียนวันแรกงานเข้าทันที

เพราะมีเพื่อนที่เป็นลูกอาจารย์ประจำชั้นของน้องชายมาตาม

บอกว่า "น้องหาย"

สติแตกไปเลยนัท เดนิไล่ดูตามห้องอื่นก็ไม่เห็นมี

แต่ตอนเย็นน้องมายืนรอใต้ตึกที่นัทเรียน

ถึงตอนนั้นทำให้รู้ว่านัทรักน้องมากแค่ไหน

ครอบครัวเราย้ายบ้านกันบ่อย

นัทเกลียดการย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียน

เพราะจะต้องไปเริ่มต้นใหม่ทุกอย่าง

นัทกลัวน้องปรับตัวไม่ได้เหมือนที่นัทเป็น

ถึงตอนเย็นก็จะถามน้องว่า

"มีใครแกล้งอะไรหรือเปล่า"

"ใครแกล้งบอกนะ"

นัทสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดไม่ได้ ต้องมาเรียนเอกชนแทน

ไม่อยากให้น้องเข้ามาเรียนโรงเรียนเดียวกับนัท เพราะมันเสื่อมสิ้นดี

ทั้งครู ทั้งนักเรียน เลยพยายามเข็นให้น้องอ่านหนังสือสอบเข้า ม. 1

โรงเรียนประจำจังหวัดอีกที่นึงให้ได้

สงสัยคงสบประมาทน้องมากไปหน่อย น้องสอบได้

ทั้งที่ไม่ต้องไปดูหนังสือสอบอะไรมาก

พอจบ ม.3 นัทสอบเข้าที่เทคนิคราชบุรีได้

น้องอยู่สักประมาณ ม.2-3 แต่นัทก็ยังถามน้องเหมือนเดิม

เหมือนตอนที่น้องเข้าโรงเรียนใหม่ ๆ

กะว่าถ้าใครมาทำอะไรน้อง จะพาเพื่อนที่อยู่ช่างกล

ช่างเชื่อม และก่อสร้างไปกระทืบไอ้หน้าหนอนนั่น

ที่บังอาจมาแกล้งน้องถึงที่

แต่ก็ไม่มีเหตุการณ์นั้นแหะ

ตอนที่อยู่บ้าน นัทกับน้องนอนห้องเดียวกัน

เวลาไปไหนมาไหน เจออะไรมาที่โรงเรียน จะเอามาแชร์

เอามาเล่าให้ฟังกันทุกเย็น ทุกคืน

จนบางทีแม่ทนไม่ไหว  อยากจะมาขอคุยกันบ้าง

บางทีก็รำคาญจัดแทบจะอยากกราบเบญจางคประดิษฐ์

ขอให้นอนสักที

จนวันนึงบ้านจะแตกเพราะพ่อกับแม่รู้ความลับสีขาวของน้องขึ้นมา

ไม่รู้จะช่วยน้องยังไง สงสารน้องจัง สงสารพ่อกับแม่ด้วย

ได้แต่ร้องไห้ ตอนนั้นเหมือนตัวเองเข้าใจน้องคนเดียวจริง ๆ นะ

ได้แต่บอกพ่อแม่ว่า ยังดีกว่าถ้ามันเกิดเป็นชาย

แล้วมันเหี้ย มันเกเร ติดยา ทำผู้หญิงท้อง สำมะเลเทเมา

หรือฆ่าพ่อฆ่าแม่ แต่พ่อกับแม่ดูเหมือนจะทำใจยอมรับได้ยาก

อันนี้นัทเข้าใจ

ตอนนั้นเหมือนเป็นสนามบินนานาชาติ อะไร ๆ ก็ตู

พ่อกับแม่ก็ไม่คุยกับน้อง  (แต่ก็คุยบ้างนะ แต่มันแปลก ๆ มาคุ)

มองหน้าน้องก็สงสาร มองหน้าพ่อกับแม่ก็รู้สึกเจ็บปวด

ตูจะทำยังไงดี?

ตอนนี้น้องโตแล้ว เราห่างกันนิดหน่อย

เพราะว่าน้องทำงานค่อนข้างไกล

โอกาสเจอกันเลยมีไม่มาก เพราะวันหยุดของน้อง

ก็จะเป็นวันพักผ่อนของมัน  นาน ๆ จะเจอกันสักที

เราไม่ค่อยซึ้งอะไรกันเหมือนพี่น้องคนอื่น

แม่เคยพยายามอยากให้น้องเรียกนัทว่า "พี่.."

อยู่หลายครั้ง แต่น้องพยายามอยู่ 2 ชั่วโมง

ก็เลิก โดยให้เหตุผลที่เหี้ยมากคือ

"กระดากปากว่ะ"

ก็คิดเหมือนกันแหละ 

อารมณ์คนเป็นเกย์จะละเอียดอ่อนกว่าผู้ชายนิดนึง

แต่ยังไงก็ไม่เท่าผู้หญิง น้องนัทก็เป็นแบบนั้น

มันเป็นหลาย ๆครั้งที่รู้สึกได้ ที่จำได้ก็คงจะเป็นช่วงวันเกิด

อยู่ปีนึงที่น้องซื้อต่างหูมาให้คู่นึง

มันไม่มีราคาค่างวดหรือแพงอะไรมากมาย

แต่เป็นของขวัญที่เป็นรูปธรรมชิ้นแรกจากน้อง

(ไม่เคยได้จากมันเลย)

วันเกิดพ่อ มันซื้อเนคไท กับ ปากกาให้ด้ามนึง

ส่วนวันเกิดแม่  ไม่แน่ใจว่าซื้ออะไรให้ แต่แม่ดูจะภูมิใจน่าดู

ถ้าอยู่ห้องด้วยกัน แล้วถ้านัทเกิดไม่สบาย

เป็นไข้จนลุกไปหาอะไรกินเองไม่ไหว มันก็จะเป็นคนซื้อข้าวให้

เคยแอบเห็นตอนดึก ๆ มันลุกขึ้นมาเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัว

ห่มผ้าให้ด้วย  บางทีนัทเมาหนักอ้วกรดตัวเอง น้องจะจัดการ

ลากเข้าห้องน้ำ พร้อมตบหน้าให้ตื่นอย่างแรงอีกสัก 2-3 ที

เพื่อให้รู้สึกตัว

จากการคุยกันค่อนข้างฮาร์ดคอร์กับน้อง

ซึ่งส่วนใหญ่คนจะคิดว่าบุคลิกนัทน่าจะเป็นพี่ชาย

ส่วนน้องชายก็น่าจะเป็นน้องสาว เลยพูดจาส่วนใหญ่

กันก็ประมาณ มึง ๆ กูๆ วันนึงนัทเอาโทรศัพท์น้องมาเล่น

แอบไปเห็นน้องตัวเองเมมชื่อนัทไว้ว่า

"พี่สาว"

ตอนนี้ดีใจที่น้องเป็นเกย์

เพราะไม่รู้ว่า ถ้าน้องไม่ได้เป็นเกย์

น้องนัทจะสนิทกับนัทแบบนี้ไม๊

จะห่วงใยพี่สาวคนนี้ไม๊

เราอาจจะห่างกันด้วยวัย และเพศก็ได้

อย่ารังเกียจคนที่เป็นประเภทนี้เลยนะคะ

ในใจเค้าก็เศร้าพออยู่แล้ว

**edit

น้องเรียนจบแล้วนะคะ เรียนจบ ม.กรุงเทพ นิเทศศาสตร์ วารสาร

ทำงานแล้ว มีเงินเดือนเป็นของตัวเอง  ไม่ได้ไปขอใครกิน

ไม่ระริกระรี้เหมือนตัวเมียบางตัว