Be happy

เป็นการอัพบล็อกที่กล้า ๆ กลัว ๆ

คล้าย ๆ ตอนจะอัพล้อเลียนโฆษณาแม่ต้อยมากๆ 

คือ ก่อนหน้าปีใหม่หลายวันอยู่ นัทมีอาการคันแถว ๆ ง่าม ละแวกขาหนีบ

ทีแรกเกาซะขี้ไคลถึงกับติดมือติดนิ้วมาด้วยเลยทีเดียวเชียว

แต่คิดในแง่ดีประมาณว่า เราไม่ได้ขัดขี้ไคลเป็นเวลาหลายปีแสง

ก็คงมีอาการคันกันบ้าง ก็เลยไปหาเบบี้ออย เอามาบีบใส่สำลีแล้วเช็ด ๆ

รู้สึกว่าออกดีมาก ๆ เลยไม่ได้สนใจอะไรตรงนั้นต่อ

เมื่อวันที่ 3 แม่ไล่ให้กลับมา กทม. ก่อนกำหนด เพราะกลัวรถราจะเยอะ

แต่วันที่ 3 งานก็เข้านัทเหมือนกันเพราะนัทดันโทรไปหาเพื่อนที่อยู่บ้านโป่ง

แล้วพวกมันก็ลากให้นัทไปงานบวชน้อง ๆ ให้ได้  ตะหงิด ๆ สองจิตสองใจอยู่นาน

เพราะนัทเปลี่ยนศาสนาแล้ว แต่อารมณ์อยากเจอเพื่อนมากกว่า ก็เลยไป

แล้วยังไง เมาหัวราน้ำตั้งกะยังไม่มืดซะด้วยซ้ำ แล้วก็วนเวียนอยู่กับสุราเมรัย

พอเมาแล้วก็ง่วง อากาศบ้านนอกหนาวด้วย ก็เลยไม่อาบน้ำมันซะเลย

ปรากฎว่าเริ่มได้เรื่อง

มีความรู้สึกคันบริเวณตรงนั้นมากขึ้น

พอเกาแล้วลองลูบ ๆ ดู

 มันเป็นผื่นเลย...

ก็เลยรีบทำธุระที่บ้านโป่งให้เสร็จแล้วก็รีบบึ่งรถกลับ กทม.เลย

มาถึงห้องก็ถอดกางเกง เดินโทงๆ  ต่อหน้าไอ้บี๋นั่นแหละ

แล้วก็หากระจกมาส่องดู

อูยยยยยยยยยยยย ผื่นแบบว่า แดงเชียะ

แถมตรงซอกขาหนีบนี่ก็แดงอย่างเห็นได้ชัด

ถ้ามีคนมาเห็นผื่นนี้ มันคงมาถามนัทว่า "คันไม๊?"

แล้วหลังจากนั้นก็เป็นความบันเทิงย่อม ๆ เลยทีเดียว

(ขนาดหิวข้าว ยังไม่อยากลงไปหาซื้อกินเล้ยยยย )

แล้วก็แปลก พี่เจน (พี่ในฟอนต์) แกบอกว่า

ยิ่งเกายิ่งมันนะน้อง  ผู้ชาย 1 ใน 10 ล้วนผ่านเหตุการณ์อาการสังคังแดก

มาแล้วทั้งนั้น เพราะว่าจะยืมกางเกงใส่กันบ่อยๆ แถมไปออกกำลังกายมา

ก็หมักหมมไว้ บางทีก็ไม่ยอมอาบน้ำ

แล้วพี่เจนก็แนะนำซีม่าโลชั่น

   +

 นัทไม่ได้แทรกรูปผิดนะ แต่พี่เจนแกให้เอาพัดลมเป่าด้วย

(และเดาจากสันดานพี่เจนได้ว่า คงต้องเป็นพัดลมแบบนี้ only!!!)

แต่ยามนั้นที่นัทคัน มันดึกแล้วด้วย จะลงไปซื้อยาร้านยาก็คงปิดแล้ว

ก็เลยค้น ๆ (ทั้งที่ช่วงล่างโป๊) ตามลิ้นชักชั้นยาว่ามีหรือไม่

ไปค้นพบคาลาไมน์ขวดนึงก็โปะ ๆ กันเหนียวไว้ก่อน

หายคันไปพักนึง ก็เลยรีบไปอาบน้ำ

แอบเห็นแป้งเย็นโพรเท็กส์ที่เป็นสูตร Herbal อะไรสักอย่าง

ก็เลยบรรจงป้าย ๆ ทา ๆ ซะ

แล้วก็ฟรีด้อม แพลนเน็ต ไม่ได้ใส่กางเกงในนอน

โอว์...ตื่นเช้ามาหายคันโว้ย

แต่พอหายคันได้พักเดียว ก็เริ่มรู้สึกยุบยิบตามง่ามขาใหม่

คราวนี้ถึงกับคิดไม่ตกว่าจะทำยังไง กลัวจะเป็นอะไรร้ายแรง

กลัวมันจะลามเข้าไปอีก ก็เลยตัดใจ ถามหมอแมวซะ

หมอแมวแนะนำว่า ให้ไปหาซื้อ  Clotrimazole cream มาทา

ถ้าหายคันก็เชื้อราครับ (เห็นแกพูดแบบนี้) ก็เลยถามแกว่า

มันใช่สังคังไม๊คะ?  แกตอบว่า " Tinea Perineum"

พอเอาชื่อไป search ใน google

โหยยย ตระกูลเดียวกับสังคัง (นะมามิ)  เลยนี่หว่า

เลยทำใจกล้าไปยืนทำใจอยู่หน้าร้านขายยาพักใหญ่

(ไม่ใช่อะไรหรอก คนมันเยอะ ไม่กล้าพูด)

พอคนซา ก็เลยเข้าไป แล้วก้เข้าประเด็นกันเลย

"เอ่อ...พอดีเพื่อนหนูเป็นผื่นแถว ๆ ง่ามขาค่ะ"

พี่เภสัช แกตอบว่า..

"อ๋อ..เค้าเรียกเชื้อราค่ะน้อง เดี๋ยวพี่ให้ยาไปทานะคะ คันด้วยใช่ไม๊"

"..ค่ะ" 

(ซวยเลยตู รับสมอ้างไปแล้วว่าคัน   สงสัยคงรู้แล้วว่าตูแน่ ๆ ที่เป็น)

ตั้งแต่ได้ยามาเมื่อเย็นนี้ (วันที่ 6 ม.ค)

อาการคันหายแทบจะปลิดทิ้ง

(กูเป็นสังคังจริง ๆ ด้วย )

 มีบ้างที่ยิบ ๆ มาบ้างพอให้รู้ว่า

มันยังคงสิงอยู่นะ!!!!

ปล. นัทไม่เคยสกปรกซกมก ถึงขนาดยืม กกน. เพื่อนใส่

หรือไม่ได้ซักผ้าหรืออะไรนะคะ แต่คงเป็นเพราะวันนั้นที่เมาแล้วนอนเลยแหงเลย

อย่าเอาอย่างนะจ๊ะเด็ก ๆ  

** ปล. Title บล็อกได้มาจาก ไอ้เบล  ที่ติดใจในความทมิฬปน ๆ กับหาญกล้า

ของผู้หญิงเยี่ยงตูมากมาย  ก็เลยถือวิสาสะ เอาไอเดียมันมาซะเลย