Be happy

เมื่อวานไปทำธุระแถว ๆ บางเขน

ก็เข้าไปใน ม. นั่นแหละ แว้บนึง

ขากลับออกมา นั่งรถ ปอ. (ขอไม่บอกสายล่ะกัน)

เห็นว่ามันถึงหน้าหอพอดี

ธรรมดาพอขึ้นไปก็จะได้นั่งเป็นส่วนใหญ่

แต่วันนั้นไม่ ในรถเบียดเสียดกันพอประมาณ

ยืน ๆ เบียด ๆ เสียด ๆ กันไป

ถือของได้พะรุงพะรังมาก

มือนึงถือของกินที่เพื่อนซื้อมาฝากจากใต้

อีกมือนึงเป็นหนังสือที่โคตรเล่มหนา

มือที่ถือของกินก็จับที่พนักเก้าอี้บ้าง (กันล้ม)

หรือไม่ก็ห้อยโหนเป็นชะนีบ้างเป็นครั้งคราว

มีความรู้สึกว่าไอ้คนที่ยืนข้างหลัง

มันมาเบียด ๆ แถว ๆ ตูด  จนรู้สึกรำคาญ

ก็เลยหันไปมอง

 อ๋อ...ผู้ชาย

เลยเดินหน้าไปนิดนึง

ตูก็ยังเสือกไปเป็นกังวลว่าจะไปเบียดมันเข้า

กลัวมันยืนไม่ถนัด

แต่มันก็ยังตามมาเบียดตูแฮะ

รถขับถึงไหนก็ไม่รู้

แต่รู้สึกยังไม่ถึงตลาดยิ่งเจริญหรอก

มันก็เอาบั้นเด้าของมันกระแทกตูดอยู่เรื่อยๆ

ถูไถบ้างตามลีลาและท่าทาง

  ไอ้หน้าเหี้ย

เลยทำเป็นไม่รู้สึกตัวนิดนึง

พอดีวันนั้นใส่รองเท้าค่อนข้างมีส้น (แต่ไม่ถึงกับส้นแหลม)

ทำเป็นก้ม ๆ  มองลงพื้น หาตำแหน่งส้นตีนของมัน

พอเห็นแล้วรู้แน่ว่าใช่...

ก็เลยเหยียบ ขยี้ เท้ามันอย่างสุดแรงเกิด

มันถอยกรูดไปหลายก้าวเลยทีเดียว

แล้วมันก็ลงตลาดยิ่งเจริญ

ในลักษณะที่กะเผลกเล็กน้อยถึงปานกลาง

ตูก็มองตามมันจนสุดสายตาแหละ 

เล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนถามว่าทำไมมึงไม่ร้องให้คนช่วย

คือ เคยมีไอ้กรณีที่ร้องเรียกให้คนช่วย

แต่คนในรถกลับทำหน้าตาเลิ่กลั่ก

ตั้งแต่นั้นเพื่อนคนที่โดน

ก็ไม่เคยร้องขอให้ใครช่วยอีกเลย

ปล. ความจริงอยากบีบไข่ของมันให้เละคามือ

แต่ด้วยข้าวของ หนังสือ และการทรงตัว

ทำให้ไม่สามารถค่ะ