Be happy

(ยาวหน่อยนะคะ)

นัทมีน้องชายคนนึง  คงพอจะรู้กันเนอะ

เราสองคนสนิทกันมากเลยนะคะ

เพราะตั้งแต่ประถม จนถึง ปวส. ก็ไม่เคยห่างกันสักครั้ง

ไปไหนไปด้วยกันตลอด ถึงแม้ว่าน้องโตแล้ว

น้องจะขี่มอเตอร์ไซด์แล้วมีนัทซ้อนท้าย

เพราะนัทขี่มอเตอร์ไซด์ไม่แข็ง

ตกกลางคืน เราจะมานั่งสุมหัวกันอยู่ห้องเดียว คือห้องนัท

เพราะมีแอร์ นอนคุยกันไป หัวเราะกันไป

แอบเอาขนมเข้ามากินในห้องกัน เป็นที่สนุกสนาน

กว่าจะนอนกันก็ปาไปตีหนึ่งตีสอง

แม่บอกว่านัทกับน้องนิสัยต่างกันราวกับฟ้าและเหว

นัท ไม่ดื้อไ่ม่ซน แม่ไปเข้าห้องน้ำ

แม่ก็สามารถปล่อยให้เล่นอยู่กับกองของเล่นได้

โดยที่ไม่ร้องโวยวาย

ซึ่งผิดกับน้อง เพราะน้องติดแม่มาก

แม่แค่หายไปชงนมแป๊บเดียว

ร้องบ้านแทบแตก  

แถมเวลาดื้อ ๆ ซน ๆ แม่ตีน้อง

น้องผิดกับเด็กวัยนั้นเพราะตีเท่าไหร่

น้องไม่เคยร้องไห้ให้แม่เห็นสักครั้งเดียว

น้องมีอาการที่เรียกว่า "โคลิค"

หรือที่เรียกว่า "ร้องสามเดือน"

จนทำให้แม่กับพ่อไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาแล้ว

เพราะวางไม่ได้ วางแล้วร้องตลอด

นี่เป็นแค่ตัวอย่างจากเสี้ยวความทรงจำของนัท

ตอนนี้นัทกำลังอึดอัดถึงขีุดสุด

ไม่รู้ว่าเพราะความเอาแต่ใจของนัท

หรือว่าเป็นเพราะน้องตัวเอง

ตั้งแต่น้องย้ายไปอยู่กับแฟน

นัทอยู่คนเดียวมาตลอด

ถึงเคยมีแฟน แต่นัทไม่เคยอยู่กับแฟน

ที่เรียกว่าใช้ชีวิตแบบตามผัวเมียนะ

ทำให้มีอิสระในด้านการใช้ชีวิตค่อนข้างสูง

จากคนที่เคยอยู่คนเดียวมาหลายปี

ก็ขอกลับมาอยู่ด้วย บอกว่า ลาออกจากงาน

และเลิกกับแฟนแล้ว

นัทอยู่กับน้องในช่วงระยะเวลาที่สั้นๆ

ประมาณ 2 ปีแรกของการเข้ามหาลัยของน้อง

จนตอนหลังที่น้องมีแฟน

น้องก็ไป ๆ มา ๆ และหายไปจากห้องอย่างถาวร

จนมาถึงวันที่น้องย้ายของกลับมา

นัทดีใจมาก คิดว่าคืนนี้คงนอนคุยกันทั้งคืน

เหมือนวันเก่า ๆ  มองหน้าน้องรู้ได้แต่เพียงว่า

น้องมีปัญหา อาจจะเป็นเพราะเลิกกับแฟนด้วย

และดันมาลาออกในช่วงเศรษฐกิจกำลังย่ำแย่ด้วย

(ทั้ง ๆ ที่ห้ามแล้วก็เถอะ)

คืนนั้น เราแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย

เป็นคำถามในลักษณะถามคำตอบคำ

เค้าถามนัทว่านัทมีตังค์เศษไม๊?

ในกระเป๋าตอนนั้นนัทมีเศษติดตัวประมาณ 200-300 บาท

นัทโยนให้เค้าทั้งกระเป๋า กะว่าเดี๋ยวเค้าก็คงซื้ออะไรมาให้กินบ้าง

น้องกลับคืนมาด้วยต้มเลือดหมู และ โดนัทจาก 7-11

และน้ำแข็งยูนิค 1 ถุง เค้ากินต้มเลือดหมูเสร็จ

กำลังเอาชามไปล้างหลังห้อง นัทตะโกนกึ่ง ๆ บอกในตัว

ประมาณว่าจะกินโดนัทที่เค้าซื้อมา

เค้าเสียงแหวกลับมา บอกว่า นั่นคือของของเค้า

นัทอึ้ง...น้อยใจ เสียใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ใช่เสียใจที่ไม่ได้กินโดนัทชิ้นนั้น

แต่รู้สึกน้อยใจกับเรื่องการแบ่งปัน

นัทมีอะไรนัทไม่เคยหวงน้องกิน

ไม่เคยหวงใช้

นัทเงียบไปเลย ไม่แตะโดนัทตามคำที่เค้าร้องขอ

พร้อมกับเค้านอนอย่างเงียบ นอนหันหลังให้

น้องมาพูดอะไรสักอย่าง เหมือนมาพูดดีด้วย

เดาได้ว่าเค้าคงรู้้ตัวว่าพูดแรงเหมือนกัน 

แต่นัทไม่อยากคุยแล้ว รู้สึกเสียความรู้สึก

และบอกตัวเองไว้เลยว่า

จะไม่แตะของกินอะไรของน้องอีกแล้ว

และเค้าเองก็อย่ามาแตะของกินอะไรของนัทด้วย

การกินข้าวของเราจะต่างฝ่ายต่างคนต่างกิน

ส่วนมากนัทโทรสั่ง ส่วนเค้าลงไปซื้อข้างล่าง

นัทเงียบลงเยอะ นิสัยผิดกับตอนที่อยู่ด้วยกันที่บ้านอย่างมาก

น้องชายนัทก็เหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิต

มีสังคม มีเพื่อนฝูงข้างนอก

ครั้งนึง น้องมีอาการผุดลุกผุดนั่งบนเตียง

อาการเหมือนคนนอนไม่หลับ 

หลังจากนั้นก็คว้าโทรศัพท์ไปคุยนอกระเบียง

กลับเข้ามาบอกเสียงสั่น ๆ ว่า

"จะไปนอนบ้านเพื่อนสักสามสี่วัน"

นัทตกใจมาก นานแล้วที่นัทไม่เคยได้ยินเสียงน้องร้องไห้

ไวเท่าความคิดก็เลยลุกไปหามัน ถามว่าเป็นอะไร

น้องบอกว่า "มันเหงาเหลือเกิน"

(นัทไม่แปลกใจเพราะเค้าอยู่กับแฟนมาตั้ง 4-5 ปี)

นัทถามเค้ากลับว่า "มีกูอยู่ด้วยแล้วยังไม่พอเหรอ"

เค้าบอกว่า มันแทนกันไม่ได้

จริงสินะ นัทลืมคิดไป

หลังจากนั้น เป็นช่วงติดสงกรานต์

สถานการณ์ทางบ้านเมืองไม่ค่อยดีเท่าไหร่

อย่างที่พวกเรารู้กัน แต่น้องนัทเที่ยวทุกวัน

เที่ยวเหมือนไม่รู้ว่าบ้านเมืองกำลังเกิดเหตุการณ์อะไรอยู่

นัทเตือนเค้าแล้ว เค้าทำเฉยๆ จนทำให้นัทรู้สึกว่า

จะพูดทำไมให้เปลืองน้ำลาย

เพราะหลังจากนั้นหลายวันทีเดียว น้องนัทก็เที่ยวต่อจนหมดวันหยุด

ที่รัฐบาลประกาศให้หยุดต่ออีก 2 วันนั่นแหละ

การใช้ชีวิตในห้องนัทก็เปลี่ยนไปเยอะ

น้องวางของได้ระเกะระกะมาก 

มันก็ไม่ใช่ว่านัทวางของมีระเบียบมากนักหรอก

แต่บางทีมันเห็นแล้วขััดหูขัดตา

จานชามที่เค้ากินข้าวแล้ว เค้าไม่เคยแช่

เค้าปล่อยทิ้งไว้ให้ข้าวมันติดแข็งคาจาน

แล้วใครล้าง ถ้าไม่ใช่นัท

เรื่องดูดฝุ่น ถูห้อง เป็นหน้าที่นัท

เค้าช่วยงานน้อยมาก เคยเห็นเค้าทำอยู่หนเดียวคือ

ขัดห้องน้ำ  ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ก็ยังดี

ที่มันยังขัดห้องน้ำ

การใช้คอมพิวเตอร์ทำให้นัทประสาทเสีย

นัทเป็นคนที่นอนหลับค่อนข้างยากอยู่แล้ว

แถมมาเป็นกรดไหลย้อนอีก

การที่อยู่ดี ๆ ไอกลางดึก แล้วมาแสบตาเพราะแสงไฟ

ถึงแม้จะเป็นแสงจากจอคอมพิวเตอร์

ก็ทำให้นัทไม่หลับยิ่งขึ้นไปอีก

หลัง ๆ ตาลมันให้หน้ากากปิดตาตอนกลางคืนมา

ก็ช่วยไปได้บ้างนิดนึงเท่านั้น

หลังจากนั้นก็เลยต้องตั้งกติกาใหม่

จะเล่นคอมก็ปิดไฟด้วยก็ดี

แต่นัทลืมไปว่า น้องมันพิมพ์สัมผัสท่ามกลางความมืดไม่เป็น

ประเด็นที่จะปิดไฟเล่นคอมตัดไป

อินเตอร์หอนัท รายเดือนมัน 399 บาท

เคยตกลงกติกากันแล้วว่า

เดือนแรกที่นัทเอาคอมมา นัทเป็นคนจ่าย (ซึ่งจ่ายไปแล้ว)

เดือนต่อมา (คือเดือนนี้) มันต้องจ่ายนะ

น้องรับคำ

จนก่อนหน้านั้น น้องนัทเล่นคอมอยู่

นัทถามว่ามันยังไม่ตัดอีกเหรอ Id น่ะ มันบอกว่ายัง

แล้วหลังจากนั้นประมาณวันสองวัน ก็ขอไปอยู่บ้านเพื่อน

ให้หลังได้ 3-4 วัน เน็ตก็ตัดตอนเที่ยงตรงพอดี

แอบหงุดหงิดเล็กน้อย ก็เลยส่ง sms ไปหาน้อง

บอกว่าให้น้องส่งตังค์ค่าเน็ตมาให้ที 400 บาท

ทายซิ ว่าส่งไม๊

ใช่...น้องนัทมันไม่ส่ง

ในที่สุดนัทก็ต้องเอาตังค์ตัวเองที่เหลืออยู่แค่ไม่กี่ร้อย

(ประมาณ 200 กว่าบาท) ไปจ่ายค่าเน็ตรายอาิทิตย์แทน

(ประมาณร้อยกว่าบาท)  เพราะต้องใช้ทำงาน

ใช้ไปใช้มา นัทเหลือตังค์ไม่ถึง 20 บาท

(อีกสองวันตังค์ถึงจะมา) นาทีนั้นรู้สึกสมเพชตัวเอง

มันไม่ต่างอะไรจากเด็กเอธิโอเปียที่หิวโหย

ต่างกันแค่ว่า มีที่ซุกหัวนอน มีคอมใช้ มีสิ่งอำนวยความสะดวก

แค่ั้นั้นเอง

กุ๊ก บอกว่าให้ซื้อมาม่ามาัสักสามห่อ

นัทก็ลงไปซื้อนะ ต้มไปสองห่อ กลัวไม่ิอิ่ม

ตักเข้าปากแบบเหมือนคนหิวจัดๆ

นั่งกินไป น้ำตาไหล  คิดน้อยใจน้องตัวเองอยู่ลึกๆ

วันรุ่งขึ้น ตื่นมาทำไมไม่รู้แ่ต่เช้า

แต่ก็นั่งทนอยู่จนเกือบ 11 โมง

ไม้เข้ามาทักตามปกติ นัทก็บ่น ๆ ให้มันฟัง

ไม่ได้กะบ่นให้ได้อะไรหรอก แต่ไม้มีน้ำใจกับนัทมาก

ทั้ง ๆ ที่ไม้ก็เหลือติดตัวแค่ 300 มันยังมีกะจิตกะใจเลี้ยงข้าวนัท

ทิ้งตังค์ให้นัทร้อยนึง (ทีแรกจะให้ 150 ด้วย แต่นัทไม่เอา)

ไม้บอกเหตุผลว่า  แฟนเติมน้ำมันรถให้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้อะไร

วันนี้น้องกลับมา นัทไม่ถามถึงเค้าสักคำว่าไปไหนมา

ทำไมเพิ่งกลับ  นัทแค่ไม่อยากคุย ไม่อยากพูด

ไม่อยากถาม ไม่อยากได้รับอาการเฉยชาตอบ

เดาได้เลยว่า ถ้าพ่อแม่แก่ตัวไป คงต้องเป็นนัท

ที่ต้องดูแลเค้า  พ่อแม่คงหวังพึ่งน้องไม่ได้หรอก

เพราะเค้าไม่เคยแคร์ใคร 

ไ่ม่แคร์นัท

ใช้ห้องนัทเป็นที่เปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นที่อาบน้ำ

เป็นที่ซักผ้า เป็นที่ซุกหัวนอนบ้างบางคราว

นัทไม่รู้นัทสมควรจะทำตัวยังไง

ควรด่าดีไม๊ ควรเตือนเค้าดีไม๊

ไม่อยากทะเลาะกับน้อง

เพราะน้องก็คงมีปัญหาของตัวเองอยู่

แต่ถ้าทำแบบนี้มาก ๆ  นัทก็ไม่ไหวเหมือนกัน

นัทแค่อยากเป็นพี่ที่ดี

แต่ไม่รู้เค้าอยากให้นัทเป็นพี่อยู่หรือเปล่า