แม่แมวรำพึง
posted on 27 May 2009 01:04 by stronger
(เอาไตเติ้ลมาจากพี่อี๊ด ขอลอกเลยนะคะ 
)
ช่วงนี้เหนื่อยกับการดูแลเด็ก ๆ อย่างรุนแรง
มารีอาเริ่มย่างเข้าสู่วัยเป็นสาวแล้ว (ได้ขวบนึงแล้ว)
ยัยแมว short hair ตัวนี้
เธอก็ยังซนแสบซ่าเหมือนเดิม
กลับกันกับพี่บี๋ ไอ้แมวชินชิล่า เปอร์เซีย เพศผู้ วัย 4 ขวบ
เวลาส่วนใหญ่ของพี่บี๋ 85% จะเ็ป็นการนอน
10% คือ การกิน และอีก 5% คือ การขับถ่าย
มีบ้างที่ตื่นมาเล่นกับน้อง
(ซึ่งตะกี้ก่อนอัพบล็อก ก็เล่นไล่จับกันอยู่ 
)
มารีอา มีเสียงร้องที่ไม่เหมือนใคร
เสียงหล่อนจะอ้อน ๆ หวาน ๆ แหลม ๆ
หล่อนชอบไปนั่งบนที่ชมวิวที่นัทจัดไว้ให้
ถ้าตอนไหนเกิดปิดผ้าม่าน หล่อนจะร้องเสียงดัง ๆ
ประมาณว่า "เปิดให้หนูดูโลกภายนอกหน่อยน๊า"
พอเดินไปเปิดให้ หล่อนจะลิงโลดมาก
นอนเล่น มองบรรยากาศภายนอกอย่างสุขใจ
หล่อนจะขี้อิจฉาเป็นที่ 1
พี่บี๋นอนไหน หนูนอนด้วย
พี่บี๋กินอะไร หนูก็กินด้วย
ชามข้าวก็กินชามข้าวเีดียวกับพี่บี๋
เคยเทให้สองถาดจะได้ไม่แย่งกัน
หล่อนไม่กินค่ะ
หล่อนเลือกชามเดียวกับพี่บี๋
โชคดีของหล่อน ที่พี่บี๋เป็นแมวใจดี
ยอมให้น้องกิน จนน้องเงยหน้าขึ้นมาเคี้ยว
พี่บี๋ถึงได้ก้มลงไปกินบ้าง
พี่บี๋ปกติไม่กินอาหารเปียกเลย! ไม่ิกินขนมแมวด้วย!
แต่มารีอากินหมด แถมโปรดปรานอาหารเปียก
อย่างพวกเพาซ์ของวิสกัส หล่อนชอบทูน่าล้วน
ไม่ปนลูกชิ้น ไม่ปนปลาอื่นๆ ส่วนขนมแมวไม่เกี่ยง
เดี๊ยนรับได้ ขอให้ส่งเข้าปากเป็นพอ
พี่บี๋เห็นน้องกิน ก็อยากกินด้วย
หลัง ๆ นี่ พอป้อนขนมแมว เริ่มแย่งกันแล้ว
เขย่าถุงหน่อย ถามว่า "กินกันไม๊ เด็ก ๆ"
มารีอาร้องเสียงแหลม ๆ เล็ก ๆ วิ่งปรี่มาก่อน
มาทำเป็นยืนสองขา เอาขาหน้าทั้งสองมาจับแขน
พี่บี๋ยืนรอด้วยความอดทน
พี่บี๋ค่อนข้างกินขนมช้า พี่บี๋จะเคี้ยวขนมเพื่อซึมซับรสชาติขนมแมวนานๆ
แต่มารีอาหล่อนรีบมาก กินเหมือนกลืน บางทีเห็นพี่บี๋กำลังเีคี้ยวอยู่
ก็ไปแกล้งเอาหัวเบียดแถว ๆ ปาก ผลปรากฎว่าขนมร่วงจากปากพี่บี๋
มารีอาได้ทีก็กินต่อเลย
นิสัย....
ชั้นไม่เคยเลี้ยงหล่อนให้อดอยากนะมารีอา
ตอนนี้กำลังคิดอยากให้มารีอา
มี มารีอา 1 มารีอา 2 หรือ น้องบี๋ 1 น้องบี๋ 2 เร็วๆ
เพราะอะไร อยากให้มันหยุดซนบ้างน่ะสิ
แม่ของมารีอา ตอนท้องหล่อนจะเรียบร้อยขึ้นมาเยอะมาก ๆ
ดูสงบ ๆ ลงด้วย ก็หวังว่า มารีอาจะได้เชื้อแม่ในเรื่องความเรียบร้อย
มาบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ยังดี
ส่วนพี่บี๋คงไม่ต้องห่วงแล้ว พี่แกเล่นนอนทั้งวัน มาอ้อนบ้างตอนหิวๆ
(ตะกี้นั่งอัพบล็อก มันก็มาสะกิดอยู่ข้างหลัง - เลยอุ้มมาฟัดฟอดสองฟอดใหญ่ๆ)
ส่วนตอนนี้มารีอากำลังแง๊บข้อเท้า้ด้านหลัง
พอหันไปมอง...
มันวิ่งหนี 
กวนส้นตีน...
เฮ้อ...รักพวกมันจัง
ปกติเฉย ๆ กับแมว ไม่ได้เกลียด หรือไม่ได้ชอบเป็นพิเศษ
แต่ตั้งแต่เลี้ยงมา กลายเป็นว่าหลงแมวจนโงหัวไม่ขึ้น
พอ ๆ กับอาการรักหมา ที่อยู่ในดีเอ็นเอไปซะแล้ว
ตอนนี้ก็เลยขอสอดแทรกดีเอ็นเอที่บอกว่ารักหมา
แบ่งมาให้้น้องแมวสักหลืบนึง
วันนี้จะกอดแน่น ๆ ทั้งสองตัวเลย
คิดถึงที่สุด
เอ๊า...
อะไรดีๆ อยากให้ได้อ่านกันเยอะๆ
เพราะสังคมคงตึงกันมานานพอแล้วละมั้ง...
ปล. ผมยังกลัวแมวไม่ยอมเปลี่ยนแปลงงงงง~~~
#1 By ซับบาธ... on 2009-05-27 01:45