Be happy

อันนี้เป็นเรื่องเล่ามาจากในบอร์ด

น้องคนนึง สมมติว่าชื่อ ไอ้น้อง บ.

เป็นวิศวกร เดินทางไปคุมไซด์งานละแวกเอแบคบางนา

ขาไปขึ้นด่วนตั้งกะยมราชต่อบูรพาวิถี ไปลงบางบ่อนู่นเลย 

ขากลับวันแรกก็ลองลงพระรามสอง (บ้านน้องคนนี้อยู่พุทธมณฑล)

วันที่สองก็เลยกลับทางยมราช แล้วขึ้นยกระดับบรมราชชนนีแทน

เรื่องมันก็น่าจะเป็นไปอย่างนี้ในวันนี้ วันที่สาม วันสุดท้าย แต่..

วันนั้นเลิกจากเอแบคดึกมาก ออกมาตอนตีสาม

ด้วยความเพลินของทางด่วนโล่งๆ เลยเข้าเลนผิด จนต้องไปลงวิภาฯ แทน

ไม่เป็นไร ก็กลับทางเส้นราชวิถี ออกซังฮี้ กลับบ้านได้เหมือนกัน

(มันคิดของมันอย่างนี้นะ)

ก็มาเรื่อยๆ จนแยกที่ข้ามทางรถไฟ ไฟมันก็แดงอยู่

แต่เห็นรถพ่วงมันไหลๆ เลี้ยวขวาออกไป

บังถนนไปทั้งเส้น ก็เลยเอ้อ งั้นไหลๆ ตรงไปมั่งก็ได้...

รถไหลไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงหน้าเขาดิน

ปรากฎว่า มีการตั้งด่านอยู่แถว ๆ นั้น

แล้วตอนนั้นน้อง บ. ดันเสือกฝ่าไฟแดงด้วย (อย่าเอาเยี่ยงอย่าง)

พอมาถึงหน้าด่านมันก็ยอมให้ตำรวจค้นโดยดี...

= ตำรวจ

= ไอ้น้อง บ.

อนึ่ง** (ลองคิดถึงหนังหน้าตามที่บรรยาย)

ไอ้น้อง บ. เป็นผู้ชายตัวเล็ก ๆ แต่หน้าตาเหี้ย ๆ ตัวดำ ปา่กหมาระยำ

มองเผิน ๆ เหมือนจะหน้าตาดี ไว้หนวดแพลม ๆ นิดๆ

หัวตั้ง ๆ เมื่อก่อนไม่ได้ไว้ผมทรงนี้ มันถักเดทร็อก

มันเคยบอกว่า มันคล้าย ๆ โดม ปกรณ์ ลัม

แต่ตูเรียกมันว่า "โดม ประคอง ลึงค์"

ที่สำคัญ แฟนสวยเวอร์เหอะ

สวยจริง ๆ เพราะเป็นแอร์โฮสเตสสายการบินนึงในญี่ปุ่น

ตัดชึ่่บ เข้าบทสนทนา 

: "ไปไหนมาครับ"

: "เพิ่งกลับจากทำงานครับ" (ได้ข่าวว่าตอนนั้นตีสี่)

: "ขิดเลนซ้ายเลยครับ"

น้อง บ. ทำตามอย่างว่าง่าย

ตำรวจนายหนึ่งเชิญตัว น้อง บ. ลงจากรถ ค้นตัว

อีกคนนึงไปนั่งฟากข้างคนขับ 

คำแรกที่ตำรวจนายนั้นพูดตอนตรวจค้นในรถคือ 

: "กลิ่นอะไรน่ะ"

: "อ๋อ..กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศครับ"

ตำรวจตรวจนั่นตรวจนี่่ทุกซอกทุุกมุม

ตรวจแม้กระทั่งตรงแป้นกดแตรรถ

ตัดชั่บมาที่นอกรถบ้าง ตำรวจนายหนึ่งกำลังยืนค้น ไอ้น้อง บ. อยู่

ตบ ๆ กระเป๋าที่ลำตัว ขอร้องให้เอาสิ่งของจากกระเป๋าออกมาให้หมด

ไอ้น้อง บ. มันเป็นคนปากแห้ง (ไม่ได้หมายถึงอดอยาก)

มีลิปมันอยู่แท่งหนึ่ง

: "นี่อะไร"

: "ลิปมันครับ"

คือ..ใครเค้าจะเชืื่อมันวะ ว่าหน้าอย่างมันจะพกลิปมัน

พี่ำตำรวจแกแสยะยิ้ม ให้นิดนึง หลังจากตรวจเสร็จแล้ว

พี่แกก็คืนของให้ทุกอย่าง ยกเว้นซองบุหรี่

แล้วพี่แกก็เอาบุหรี่ไปส่องดูทุกตัว (ย้ำทุกตัว)

สภาพอย่างมัน ถ้าตูไม่ใช่คนที่รู้จักกับไอ้ น้อง บ. มาก่อน

ตูก็คิดว่ามันเล่นยาวะ  

ตัดกลับไปที่ ตำรวจอีกนายที่กำลังค้นบนรถ 

พี่แกหยิบกระเป๋าออกมาใบนึง กระเป๋าใบนั้นมันเป็นกระเป๋าใส่กล้อง

และของจิปาถะ และก็มีสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ อยู่เล่มนึง

ซึ่งในนั้นจดตัวเลขไว้เยอะมาก

พี่แกคงคิดว่าเป็นโพยบอล หรือไม่ก็โพยหวยแหละ

: "นี่เลขอะไร"

: "ผมถ่ายรูปครับ แล้วจดค่าความเร็วชัตเตอร์ กับขนาดรูรับแสงไว้"

พูดไม่พูดเปล่า ไอ้น้อง บ. ก็ชี้ไปที่กล้อง ที่นอนแอ้งแม้งที่หลังรถ

พี่แกงงเล็กน้อยถึงปานกลาง ว่าอะไรรูๆ และเร็ว ๆ วะ

ระหว่างนั้นรถที่โดนเรียกตรวจเหมือนกัน

ก็ทะยอยออกไปทีละคัน ทีละคัน 

หลังจากค้นตัวและค้นรถเสร็จสรรพ

พี่แกมายืนคั้นความจริงกับไอ้น้อง บ.

แล้วถามว่า..

: "เคยเสพยาบ้างไม๊เนี่ยน้อง"

: "ตอนเรียนอยู่ผมเสพกัญชาครับ" 

ไอ้น้อง บ. มันบอกแบบนั้นด้วยสีหน้าที่โคตรธรรมดาสุดๆ

ประหนึ่งว่าการกินน้ำเปล่าไม่ผิดกฎหมาย!!!

(แต่มึงจะไปบอกเค้าหาพระแสงด้ามยาวอะไร )

พี่แกทำท่าจะให้ตรวจฉี่ ซึ่่งไอ้น้อง บ. พร้อมเสมอ

เพราะอั้นมาตั้งกะทางด่วนบางนาแล้ว

สรุปแล้ว..

ชนวนเหตุของการค้นตัวค้นรถนี่คือ "กลิ่น" ล้วนๆ

ตอนแรกไอ้น้อง บ. ปัญญาดับไปนิดนึง มาเกิดพุทธิปัญญาได้ตอนหลัง

รถไอ้้น้อง บ. มีกลิ่นวานิลลาค่ะ

มันเป็นแผ่นน้ำหอมที่แฟนสาวสวยที่เป็นแอร์โฮสเตส

ซื้อมาฝากจากฮาวาย เป็นกลิ่นที่มันชอบมากๆ

(ซึ่งคนอื่นมักไม่ชอบกัน รวมทั้งตำรวจด้วย)

แ้ล้วยังไง?

คือ กลิ่นวานิลลาที่ว่า มันดันไปกลิ่นเหมือนกับ ยาบ้า ฮะ

แล้วกลิ่นวานิลลาที่อยู่ในรถ ไอ้น้อง บ. ที่ว่า

เป็นกลิ่นที่ไม่ค่อยมีในเมืองไทยแถมไม่มีขายด้วย

ใครมันจะไปเชื่อว่าเป็นกลิ่นน้ำหอม

สรุปอีกที...

1. เลี้ยวผิดบนทางด่วนอาจเจอเรื่องแปลกๆ มากกว่าหลงทาง

2. หน้าเหี้ยมใช้ลิปมันได้ ไม่ผิดกฎหมายนะตะเอง

3. ถ้ามีตร. ค้นตัวให้ยืนเฉยๆ ได้ ไม่ต้องชูมือขึ้นมาเหมือนในหนัง 

4. ไม่ควรใช้น้ำหอมกลิ่นวนิลลาเวลาขับเข้าด่านตรวจ

ขอบคุณไอ้น้อง บ. มาก ที่แชร์ประสบการณ์ที่น่าเล่าในวงเหล้ามากกว่า

นั่งอ่านแล้วหัวเราะเป็นอีบ้าเลยตู