Be happy

ปิ๊งปั๊งไม๊เล่าแม่ฉัน

เจ๊อัมพร หรือ ที่คนที่บ้านจะเรียกกันส่วนใหญ่ว่า "แม่" 

ยายแถวบ้านเรียก "แม่จอย" (ชื่อเล่นจริง ๆ นัทชื่อจอย)

พ่อ (สามีเจ๊อัมพร)เรียก "แม่มึง"

นัทกับน้อง เรียก "แม่"

แม่ตอนสาวสวยมาก  (ตอนนี้ก็ยังสวยอยู่) เคยมีคนสะิกิดถามว่า 

"แม่เป็นถึงคนถือป้ายงานลูกเสือจังหวัด ทำไมมึงไม่ติดเชื้อแม่มาซักกระพีก"

เป็นคำถามที่ชวนหดหู่นะ

แต่ว่าอย่างน้อยก็ดีใจ ที่หน้าเหมือนพ่อ

(เค้าบอกว่าหน้าเหมือนพ่อจะไม่อาภัพ)

พยาบาลมือหนึ่งของบ้าน คือแม่นี่ล่ะ

แกจะคอยกระตุ้นโดยการให้กินยาสม่ำเสมอ

บางทีมียากินก่อนอาหาร แม่จะปลุกด้วยความรัก

โดยการยัดยาใส่ปาก 1 เม็ด ขณะนอนหลับ!!!

จนตอนนี้ต้องขอร้องว่า ให้ปลุกมากินยาด้วยวิธีอื่นแทน

ตอนนี้ไม่สบายตั้งแต่วันจันทร์ 

ไม่อยากให้เจ๊แกรู้ว่าอาการแย่เอาเรื่อง

แถมตอนนี้ำกำลังรู้สึกแย่ ๆ 

ไม่ได้หมายถึงทางด้านร่างกายนะแต่หมายถึงจิตใจ

ถ้ากลับไปบ้าน แม่ต้องรู้แน่ ๆ ว่าลูกอาจจะมีปัญหา

อยากกลับไปบ้าน แต่พ่อกับแม่ก็ดันไม่อยู่ซะนี่

กว่าจะกลับก็คงวันอาทิตย์ 

อยากกลับไปหาหมอ

อยากโดนยายัดใส่ปากตอนหลับ

อยากให้แม่เช็ดตัวให้ 

อยากให้แม่ถีบหรือเตะเข้าที่ตูดสักครั้ง

ตอนเผลอตดแล้วเหม็นขึ้นมา

อยากไปนวดเท้าให้แม่ ไม่ได้นวดให้แกหลายอาทิตย์แล้ว

อยากไปล้างจาน หรือว่ารดน้ำต้นไม้ก็ยังดี

ขออย่า่ให้แม่รู้ว่าูลูกกำลังมีปัญหาที่ตอนนี้

ทำให้ลูกรู้สึกย่ำแย่

บางทีก็อยากจะถามกับแม่ว่าลูกมีข้อเสียอะไร

ที่แม่อยากให้ปรับปรุงตัวหรือเปล่า

ขอใช้โอกาสนี้ขอโทษแม่ 

ที่บางทีอาจะทำให้แม่เสียใจ อาจทำให้แม่ร้องไห้

อาจทำให้แม่ลำบากใจ หรืออะไรก็แล้วแต่

อยากให้แม่กอดหนู ลูบหัวหนูเบา ๆ

แล้วบอกว่า

"ไม่เป็นไร มันจะต้องดีขึ้นในเร็ว ๆ นี้"