Be happy

ลูกอยู่คนเดียวล่าสุดมาได้ตั้งหลายปี

คิดว่าประมาณ 3-4 ปีมั้งคะ

ที่ลูกไม่มีใคร 

ไม่มีใครชวนไปกินข้าว

ไม่มีใครชวนไปดูหนัง

ไม่มีใครทำให้ลูกเสียใจ

ไม่มีใครที่ลูกต้องรู้สึกกังวล

หรือเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรมากมาย

ลูกคิดว่าถ้าลูกมีเพียงเพื่อนสนิทกลุ่มนึง

ไว้คอยไปไหนมาไหน 

มีอะไรฮาๆ ไว้แบ่งปันกัน

ไปเที่ยวด้วยกันยามเืมื่อมีโอกาส

แค่นี้มันก็เพียงพอไม่ใช่เหรอคะ 

ที่ลูกจะขอมีเพียงแค่เพื่อน

ลูกไม่ต้องการเจ็บปวดเหมือนในอดีตอีก

ลูกเบื่อกับความเสียใจที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น

ลูกเบื่อความอ่อนแอของลูกเวลาที่ลูกเป็นแบบนี้

เรื่องในอดีตกว่าลูกจะทำใจ

และยอมรับกับอะไรหลายๆอย่าง

มันใช้เวลานานมากสำหรับลูก

ลูกไม่รู้ว่า พระองค์จะส่งแบบทดสอบนี้มาทำไมกัน

มาทดสอบเพื่ออะไร

สร้างความอดทนให้กับลูกหรือ?

หรือว่าอยากลองใจลูก

ลูกเคยอธิษฐานว่า...

"ถ้าสิ่งที่พระองค์ประทานให้มาดีจริง ๆ ก็ขอให้ลูกทนได้
โดยที่ไม่ต้องรู้สึกลำบากใจหรือฝืน
แต่ถ้าพระองค์เห็นว่าสิ่งที่พระองค์ประทานให้มา
เพื่อเป็นเครื่องทดสอบ เป็นเครื่องวัดใจ หรืออะไรก็ตามแต่
มันไม่ดีจริงๆ และลูกไม่สามารถก้าวผ่านมันไปได้
ก็ขอให้พระองค์เอาของที่ประทานมาให้ลูก คืนไปนะคะ"

แสดงว่าพระองค์ก็คิดว่า

สิ่งที่พระองค์ประทานมาให้ ไม่ดีและไม่เหมาะกับลูกจริง ๆ ใช่ไม๊คะ

ลูกจะต้องดีขึ้นกว่านี้ใช่ไม๊คะ

ลูกจะต้องเข้มแข็งมากกว่านี้ใช่ไม๊คะ

ขอให้พระองค์นำทางให้แก่ลูกด้วย

อย่าให้ลูกรู้สึกแย่แบบนี้นานเกินไป

ขออย่าให้ลูกร้องไห้อีก

ถ้าจะให้ดีจริงๆ ก็ขอไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา

ขอให้ทุกครั้งที่ลูกอยากร้องไห้ ทุกหยดน้ำตาที่มันจะไหล

ก็ขอให้มันกลายเป็นเสียงหัวเราะที่ร่าเริงเบิกบานแทน

ขอบคุณพระองค์ที่สร้างแบบทดสอบนี้มาให้ลูก

ตอนนี้ลูกมาคิดอีกที

เรื่องนี้มันเล็กมาก...ถ้าเทียบกับเรื่องในอดีตของลูก

ลูกหวังว่า...จากนาทีนี้ ชั่วโมงนี้ วันนี้และวันต่อ ๆ ไป

พระองค์จะประทานความเข้มแข็งให้ลูกทีละน้อย

แต่มันจะเป็นความเข้มแข็งที่มั่นคงและหนักแน่น

ต่อให้มีลมมากระทบ มีฝนตกกระหน่ำ มีพายุพัดผ่านไปมาแค่ไหน

ลูกจะไ่ม่มีทางรู้สึกแย่แบบนี้อีก